Dankbaarheid staat voorop. Aan mijn man, die mij zoveel (liefde) geeft. Kinderen en kleinkinderen die ik/we hebben ontvangen. De liefde die ik mag geven en die zij mij teruggeven.
Naast fijne dingen zijn er verdrietige dingen in ons gezin gebeurd. Af en toe lastig op te lossen en soms helemaal niet op dit moment helaas... We mogen het in Gods handen leggen, hoe moeilijk dat bij tijden ook is...
We zijn gebroken mensen. Vaak eigenwijze mensen. Maar..., God wil ons weer heel maken door Zijn Zoon. In dit leven geeft het nog strijd in het nemen van onze verantwoordelijkheid. Daarbij denk ik aan de 
Geestelijke wapenrusting in Efeze 6: 10 - 18, die wij in deze strijd gebruiken! Tevens wat ik hoorde in de preek van afgelopen zondagavond. Trainen zoals in 1Korinthe 9: 24 - 27. De vruchten hiervan(o.a. zelfbeheersing) zoals beschreven in Galaten 5: 16 - 25 zullen we plukken. En straks? Na onze aardse strijd? Wacht ons een heerlijke, zalige, vredige eeuwigheid!
Ja..., dankbaarheid aan God gaat voorop! Overvloedige vrede en genade van de HEERE toegewenst.
