Kostbaar leven...

 

Wanneer je in een christelijk gezin geboren wordt, wil dat niet automatisch zeggen dat je een christen bent of wordt.

Eén van de vijf kinderen die wij uit Gods hand kregen, heeft bewust God vaarwel gezegd. Dat doet pijn...

Een jong stekje dat we planten in vruchtbare grond is kwetsbaar. We voeden het met mest/pokon. Geven het water en zorgen dat zon zijn warmte erop laat schijnen. Onkruid halen we weg, zodat het niet verstikt. De tijd verstrijkt en het stekje groeit prachtig en gaat zelfs bloemen of vruchten geven... 

Is het zo ook niet met de kinderen die we uit Gods hand krijgen?

Ouders hebben de

belangrijke en verantwoordelijke
opdracht hen te voeden en te beschermen. Onze kinderen bekeren is voor ons onmogelijk. 

Maar wat kunnen wij wel doen? 

Wat wij wel kunnen doen is hen voeden met Gods Woord en hun voorleven. Is dat niet vergelijkbaar met de mest voor het stekje? De dingen die ons leven verhinderen om Christus te volgen, verwijderen we uit ons leven, zoals het onkruid bij het stekje. Kunnen wij dit perfekt? Nee, helaas. Het gaat regelmatig met lek en gebrek. Zo is mijn ervaring althans... 

Is dat bij jou anders?

Hoewel onze zoon God vaarwel gezegd, zijn wij geen ouders zonder hoop. Zolang er leven is, is er hoop èn vertrouwen dat God zal doen wat goed is. Denkend aan Augustinus en zijn biddende moeder Mocnica. Bij God zijn alle dingen mogelijk, ondanks mijn onvermogen als moeder!

Dankbaar ben ik daarom, dat het niet van mij afhangt. God is het Die rechtvaardigt en niet de mens... Lees Romeinen acht  wel maar eens. Het is Gods Heilige Geest Die wij in ons "moeten" toelaten te werken:

Romeinen 8:1 Dus is er nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest.

Neemt niet onze verantwoordelijkheid weg om onze kinderen biddend de weg naar de HEERE te wijzen. Hen te laten dopen (formulier Heilige Doop) in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest(Het water bij het kwetsbare stekje). Hen wegwijs maken in Gods Woord, de Bijbel. Onze kinderen als het ware in de Zon laten lopen... Zodat zij, wanneer ze tot verstand

gekomen zijn, de juiste keuze maken. Die keuze van overgave, aan hun Schepper en Zaligmaker, is hun éígen verantwoordelijkheid. En is diezelfde verantwoordelijkheid die wij hebben genomen, door de werking van Zijn Heilige Geest, om Hem te volgen en voor altijd in Zijn nabijheid te leven.  Nu in gebrokenheid. Straks: In héérlijke volmaaktheid, zoals de HEERE ons bedoeld heeft.

Fantastisch toch?! Laten we samen onze verantwoordelijkheid nemen. Als kind van onze ouders, als ouder van onze eventuele kinderen en kleinkinderen. Maar nog belangrijker:

Als kind zijnde, van onze Vader in de hemel!

Gezegende week gewenst, in het nemen van deze verantwoordelijkheid.

* Bij de achtergrond van het plaatje heb ik bewust rekening gehouden met de betekenis van kleuren in de kerk. Groen staat in het kerkelijk leven voor hoop en groei. Rood verwijst naar de Heilige Geest, vuur, liefde en/of het bloed van martelaren.

Reacties worden zeer gewaardeerd. Ook kritische, mits respectvol natuurlijk😅.

Een aan deze post gerelateerde post: Over(-gave)

Tot een volgende keer. Wil je geen post missen? Klik op de link van mijn blog of stuur een mailtje, met jouw e-mail. Dat is meer privé. Ik zal hem alleen gebruiken om je posten toe te zenden😉. Wees gerust, je mail zal niet overlopen.

Pijnlijke gevolgen ontlopen?

Bij vergeving van mijn zonden, wilde ik gráág ook van de gevolgen van mijn zonden verlost worden.

Jij ook?

Op 11 maart 2026, biddag voor gewas en arbeid, hoorde ik
een preek die indruk op mij maakte en bleef hangen. De preek ging over 2Samuel 12: 1- 25 met als thema: Het onverhoorde gebed van David. Link naar de preek: Het onverhoorde gebed van David

Je kent dat verhaal vast wel. Van David die overspel gepleegd had met Bathseba. Omdat hij niet mee vocht in de oorlog raakte hij in de verleiding toen hij haar vanaf het dak van het paleis zag baden in haar tuin. Hij liet haar naar het paleis komen en zij raakte van hem in verwachting. David probeerde dit te verbergen door haar èchte man, Uria, thuis te brengen van de oorlog, om met Bathseba samen te laten komen. Uria wilde echter niet, vanwege de oorlog en zijn metgezellen die letterlijk oorlog voerden. Hij vond het niet gepast:
2 Samuel 11:11 Uria zei tegen David: De ark en Israël en Juda verblijven in tenten, en mijn heer Joab en de manschappen van mijn heer hebben in het open veld hun kamp opgeslagen; zou ík dan naar mijn huis gaan om te eten en te drinken en met mijn vrouw te slapen? Zo waar u leeft en uw ziel leeft, dat zal ik niet doen! 

Dit bracht David in een lastig parket, want hij wilde zijn zonde met Bathseba geheim houden. Daarom liet hij haar echtgenoot doden, door hem in de oorlog op een zeer risicovolle plek in te zetten. Toen kwam Nathan naar het paleis. Hij hield koning David een spiegel voor: 
2 Samuel 12:7 Toen zei Nathan tegen David: U bent die man!  David schrok en kreeg berouw over zijn zonde:
2 Samuel 12:13 Toen zei David tegen Nathan: Ik heb gezondigd tegen de HEERE. En Nathan zei tegen David: De HEERE heeft ook uw zonde weggenomen; u zult niet sterven.

Hij kreeg vergeving voor zijn grote zonden van overspel en moord. Echter, de gevolgen van die zonden heeft hij de rest van zijn dagen moeten dragen. En David deed dit nederig en moedig. Het kindje werd dodelijk ziek. Dagen lang bleef hij bidden voor genade voor zijn zoontje. In rouw zijnde, vastte hij streng en sliep op de grond. Helaas, De HEERE verhoorde zijn gebed niet. Op de zevende dag stierf het kind. De knechten van de koning durfden het David niet te vertellen, maar hij merkte het wel! Nadat hij een bevestigend antwoord kreeg op zijn vraag over de dood van zijn lieve kindje deed hij iets verrassends: |
2 Samuel 12:20 Toen stond David op van de grond, waste en zalfde zich en wisselde van kleding. Hij ging het huis van de HEERE binnen en boog zich neer. Daarna kwam hij in zijn huis en vroeg om eten; zij zetten hem voedsel voor en hij at. 

Onbegrijpelijk toch? Onmenselijk, zoals de predikant ons vertelde...

En dat klopt. Deze houding was onmenselijk, omdat het van God gegeven was!

2 Samuel 12:22 Hij zei: Toen het kind nog leefde, heb ik gevast en gehuild, want ik zei: Wie weet, is de HEERE mij genadig, zodat het kind in leven blijft.

23. Maar nu is het dood; waarom zou ik nu vasten? Zal ik hem nog terug kunnen halen? Ik zal wel naar hem toe gaan, maar hij zal niet bij mij terugkomen.

Koning David aanvaardde de gevolgen van zijn zonden. Het overlijden van het kindje dat hij had gekregen samen met Bathseba. En:

2 Samuel 12:11 Zo zegt de HEERE: Zie, Ik breng onheil over u uit uw eigen huis, en zal uw vrouwen voor uw ogen nemen en hen aan uw naaste geven; die zal op klaarlichte dag met uw vrouwen slapen.

12. Voorzeker, ú hebt in het geheim gehandeld, maar Ík zal dit doen ten aanschouwen van heel Israël en in het volle licht.

Terwijl David de gevolgen van zijn zonden op aarde draagt, zal hij, door de meerdere David, daar in eeuwigheid nooit meer last van hebben. Omdat Jezus Christus de volkomen gevolgen van onze zonden gedragen heeft aan het kruis. David hoefde niet te sterven vanwege zijn berouw. Lees 2 Samuel 12:13 nog
maar eens. De dood die wij door onze zonden zó verdienen! En die dood? Daar is Christus voor ons ingegaan. En Hij zit nu aan Zijn Vaders rechterhand, om voor ons te bidden. 

Nadat ik deze preek gehoord had bleef, zoals ik eerder schreef, deze lang bij mij hangen. Die korte conclusie:

Ja, ik heb vergeving van zonden ontvangen, alhoewel ik niet verlost ben van de gevolgen van de zonden die ik gedaan

heb. Althans.., niet zolang ik in dit leven op aarde rondwandel. Echter: Dóór Jezus Christus mag en zal ik, zonder zonden en zonder gevolgen van mijn zonden, héérlijk genieten in de eeuwigheid van Gods liefdevolle aanwezigheid. Om Hem dankbaar en volmaakt te eren, zoals de HEERE dit bedoelt heeft. 

Hallelujah!!!

P.s.: Een reactie (ook een kritische), wordt zeer gewaardeerd.

Het christelijke huwelijk

Dit Bijbelgedeelte uit de eerste brief van Petrus(1Petrus 3: 1 - 7) heb ik lang laten liggen omdat ik het een teer en kwetsbaar onderwerp vind. Het christelijke huwelijk staat onder druk. In mijn familie en kerk komt inmiddels ook echtscheiding voor. Dat doet pijn... Zouden wij christenen niet beter 'moeten' weten? 

In mijn naïviteit dacht ik voorheen: 
Wanneer je christen bent, ga je niet scheiden. Want als je christen bent, dan gedraag je je daar toch ook naar?

De praktijk blijkt weerbarstiger dan de theorie. Helaas! Het doet mij pijn om te horen en zien, dat dit steeds vaker gebeurd.

Hoe komt dat toch?

Ik ga op deze vraag geen antwoord kunnen geven. Behalve dat wij zondige mensenkinderen zijn. Lees Mattheüs 19: 1- 12 maar eens. De heiligheid van het huwelijk.

Kunnen we het voorkomen? 

We hebben vanuit Gods Woord, een opdracht aan ons ieder persoonlijk. Namelijk wat Petrus hier tegen ons zegt. Laten we, in ieder geval, alsjeblieft bereidwillig onze knieën buigen en ons onderwerpen aan Gods Woord. Verdraagzaam zijn. Zoals ook in het vervolg staat van deze brief van Petrus. En ook in Romeinen 14(Verdraagzaamheid) 

Voorkom je daarmee alle echtscheidingen?

Dat durf ik niet te zeggen. Een goede voorbereiding voor een huwelijk. Dus ook het kiezen van een partner, die een levende relatie met God heeft, is heel belangrijk. En realiseren wij ons terdege, dat wanneer we gaan scheiden van onze huwelijkspartner, we niet opnieuw kunnen trouwen? Althans.., niet onder Gods zegen. Tenzij het onze ex-partner is? De rest van je leven zonder partner door het leven te 'moeten' gaan valt niet mee, hoe moeilijk de situatie ook kan zijn waarin je zit... Alle begrip van mijn kant voor deze gevoelens. God spreekt zich echter duidelijk uit over echtscheiding. En Hij heeft het beste met ons voor. Feitelijk gaat het al voor de echtscheiding fout. Lees 1Petrus 3 vers 1 -7 en Mattheüs 19 vers 1 - 12 nog maar eens...

En toch?! 

Verschillende echtparen, waarvan ik meende dat zij een goed huwelijk hadden dat beter leek te functioneren dan het mijne, zijn gescheiden... Ik keek naar hen op, zogezegd. Met verdriet zie ik daardoor leden uit onze kerkelijke gemeente vertrekken. Maar niet alleen vanwege bovenstaande reden. 

Ik zucht verdrietig en diep... Wat mij het meest pijn doet, is dat wij(ook ik!) christenen, zo'n slecht voorbeeld zijn voor de wereld. Misschien egoïstisch, maar het doet mij ook pijn dat ik daardoor teleurgesteld raak in mijn medechristenen. Wat maken wij toch een ruzie onder elkaar. De eenheid die wij zochten via de samen op weg, waarvan het proces in 1961 is begonnen, heeft uiteindelijk geresulteerd in nog meer kerken. Via de social media 'katten' we elkaar af... En de duivel lacht in zijn vuistje. Die christenen maken de kerk en elkaar van binnenuit kapot...  

Ben ik pessimistisch? Naar de mens gesproken wel. Maar er is een God Die erboven staat! Hij heeft Zijn Zoon gegeven voor al onze zonden... Het staat zo mooi verwoord in het formulier voor het vieren van het Heilig Avondmaal:

Zolang zij aan zulke zonden vasthouden, moeten zij zich onthouden van dit brood en deze wijn, die Christus alleen voor Zijn gelovigen bestemd heeft, opdat hun straf en veroordeling niet des te zwaarder worden.

Maar dit alles wordt ons, geliefde broeders en zusters, niet voorgehouden om de verslagen harten van de gelovigen te ontmoedigen, alsof niemand tot het Avondmaal des Heeren zou mogen gaan dan wie zonder enige zonde is. Want wij komen niet tot dit Avondmaal om daarmee te tonen dat wij in onszelf volkomen en rechtvaardig zijn. Integendeel, omdat wij ons leven buiten onszelf in Jezus Christus zoeken, belijden wij daarmee dat wij midden in de dood liggen.

Laten we in onderwerping aan de HEERE en Zijn Woord, eenheid zoeken over kerkmuren heen... We hebben elkaar nodig om volhardend standvastig te blijven staan in het geloof.* Een gezegende week en wijsheid gewenst, wanneer je in de praktijk van jouw leven met echtscheiding te maken hebt of krijgt! 

Een reactie(ook een kritische), wordt zeer gewaardeerd.

Vorige gedicht in deze serie: Lijden omwille van het goede
Volgende gedicht in deze serie: Leven naar de wil van God

*Op de HSV online zit een zoekfunctie voor een specifiek woord. Vul de woorden volharden en standvastig afzonderlijk van elkaar daar in. 

Wil je geen blog missen? Volg me dan via de link op mijn site

Stille onrust

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk. Jij ook? 

Toen ik de podcast 'Je moet je vervelen. Dit is waarom' van Carel de Lange beluisterde, herkende ik veel. Nadat ik het had laten bezinken gaf ik er voor mezelf woorden aan. Zoals waarmee ik mijn blog begon:

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk.

Wat kan ik nu vragen? Welk onderwerp aansnijden?

Maar ook als ik thuis ben en in de stilte aan het werk ben, maakt het mij soms onrustig door alle gedachten die er uit mijn binnenste opwellen... 

Ongemakkelijk en onrustig. Woorden die met regelmaat passen bij de stilte thuis, tijdens mijn werk of een gesprek of pauze/rust. Soms ontloop ik die stilte bewust. Dan doe ik  muziek of een podcast aan. Veel vaker doe ik het onbewust. Door bijvoorbeeld veel bezigheden te hebben. Druk te zijn, zeg maar. Want? Dan heb ik geen tijd om na te denken... 

Waarom heb ik minder de neiging om mijn Bijbel te pakken? Laat ik me liever afleiden door werk, muziek, een podcast of mijn telefoon?  Waarom maak ik daardoor minder gebruik van de stilte om in gesprek te gaan met Diegene Die mij geschapen heeft en mijn leven onderhoudt? Mezelf te reflecteren?

Herken jij dat?

Waarom voelt die stilte onaangenaam aan en wordt ik er onrustig van? Tóch voelt het voor mij niet fijn, om deze stilte te ontlopen... Oppervlakkig en leeg! Gevoelens. God heeft ze ons gegeven. De vraag is:

Hoe ga ik met deze gevoelens van onbehagen, onrust en oppervlakkigheid/leegte om? Wat heeft het mij te zeggen? God heeft mij óók verstand gegeven om verstandig met mijn gevoelens om te gaan! Dus:

Waar ben ik bang voor?

Confrontatie? Waarmee? De diepere dimensie van het leven? Mijn leven? Mijn leven met God en de mensen om mij heen? Zoals Carel de Lange in zijn podcast zei?

Eén van Augustinus’ bekendste aforisme* is:

Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U.

Dit is zó herkenbaar! Voor jou ook? 

Daarom zeg ik telkens weer tegen mezelf en nu ook tegen jullie:

Maak gebruik van de stilte, pak jouw Bijbel en ga biddend in gesprek met onze Schepper en Zaligmaker. Dan vinden we in de stille onrust tóch rust en horen we Gods stem. Zoals Elia na de grote sterke wind, de aardbeving en het vuur, in het zachte suizen van de stilte(1Koningen 19 vanaf vers 9 HSV/SV 9) of briesje/wind(NBV21, WV, BB)** Gods stem hoort.🙏

Gods overvloedige genade en vrede toegewenst. Tevens een fijne dag. Tot de volgende keer maar weer!

P.s.: Rita Klapwijk heeft een mooie blog geschreven, die het bovenstaande prachtig aanvult. Ben je geïnteresseerd? Hierbij de link: Zoek en vind; kom en ontvang...

* Een korte, kernachtige en vaak prikkelende uitspraak die een diepere gedachte, levensles of filosofisch inzicht beknopt weergeeft, meestal in één zin. 

** Afhankelijk van welke vertaling van de Bijbel je gebruikt

Verjaardagsmijmering

Vandaag mag ik zeggen dat ik 57 jaar ben. Zoveel gekregen in het afgelopen jaar. Onverdiend! 

Dankbaarheid staat voorop. Aan mijn man, die mij zoveel (liefde) geeft. Kinderen en kleinkinderen die ik/we hebben ontvangen. De liefde die ik mag geven en die zij mij teruggeven. 

Naast fijne dingen zijn er verdrietige dingen in ons gezin gebeurd. Af en toe lastig op te lossen en soms helemaal niet op dit moment helaas... We mogen het in Gods handen leggen, hoe moeilijk dat bij tijden ook is...

We zijn gebroken mensen. Vaak eigenwijze mensen. Maar..., God wil ons weer heel maken door Zijn Zoon. In dit leven geeft het nog strijd in het nemen van onze verantwoordelijkheid. Daarbij denk ik aan de

Geestelijke wapenrusting in Efeze 6: 10 - 18, die wij in deze strijd gebruiken! Tevens wat ik hoorde in de preek van afgelopen zondagavond.  Trainen  zoals in 1Korinthe  9: 24 - 27. De vruchten hiervan(o.a. zelfbeheersing) zoals beschreven in Galaten 5: 16 - 25 zullen we plukken. En straks? Na onze aardse strijd? Wacht ons een heerlijke, zalige, vredige eeuwigheid!

Ja..., dankbaarheid aan God gaat voorop! Overvloedige vrede en genade van de HEERE toegewenst.

 

Focus!(2)

Soms zegt een plaatje meer dan duizend woorden. Ik heb lang nagedacht hoe ik het plaatje van een blog uit maart 2024 zou veranderen, omdat ik de letters erin niet duidelijk genoeg leesbaar vond. 

Het is een kort gebed uit een tijd dat ik me alleen en verlaten voelde. Gods goedheid niet meer in mijn leven ervaarde. Een tijd waarvan ik leerde en nog steeds leer, in soortgelijke periodes. Herken jij dat? 

Wat ik nu leuk zou vinden is wanneer jij mij vertelt, wat jij leest in dit plaatje. De woorden zijn helder, vermoed ik. Maar wat lees jij áchter het plaatje? De diepere inhoud zogezegd?

Jouw reactie wordt zeer gewaardeerd!

Maranatha!

Weet jij wat 'Maranatha' met de kerstdagen te maken heeft?

Voor ons christenen, en jou, mijn lezer, waarschijnlijk een open deur wat we herdenken tijdens de kerstdagen: 

De komst van de HEERE Jezus als mens op aarde. 

Maar wat moet ik dan met 'Maranatha'?

Het staat maar éénmaal in Gods Woord.

Paulus gebruikte dit woord 'Maranatha' in zijn eerste brief aan de korinthiërs. 

1 Korinthe 16:22 Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, laat die vervloekt zijn. Maranatha!

De woord is een wens en eventueel een begroeting, waarvan de betekenis niet helemaal zeker is. Maar júist daarom vind ik dit woord zo prachtige inhoudsvol. Helemaal tijdens de kerstdagen... Waarom? Ik zal de beide betekenissen hieronder benoemen:

1) Onze Heer is gekomen 

Tijdens de kerstdagen herdenken we Zijn komst op aarde, als baby in een menselijke gedaante. Zó klein wilde God Zich maken, voor ons mensen. Voor mij! Maar dit is niet alles... Daarnaast heeft Hij betaald voor onze/mijn zonden door Zijn lijden en sterven. Nedergedaald tot in de hel, opgevaren ten hemel en zit nu aan de Rechterhand van Zijn Vader. Heeft Zijn Heilige Geest over ons uitgestort. En nu bidt Hij voor ons allen totdat de tijd gekomen is, om terug te komen op deze aarde. En daarmee kom ik bij de tweede betekenis:

2) Onze Heer, kom

Een wensbede/uitdrukking dat de Heere terug zal komen. Hoe heerlijk zal dat zijn. Geen zonden meer! Onze Drie-enige God volmaakt kunnen aanbidden... Voor eeuwig bij Hem zijn. Wat een dag zal dát zijn! 

Dus hierbij van mijn kant deze hartelijke wens aan jullie uitgesproken:

Maranatha!

*https://www.christipedia.nl/wiki/Maranatha