Het christelijke huwelijk

Dit Bijbelgedeelte uit de eerste brief van Petrus(1Petrus 3:1 - 7) heb ik lang laten liggen. Het is een teer en kwetsbaar onderwerp. In mijn familie en kerk komt inmiddels ook echtscheiding voor. Dat doet pijn... Zouden wij christenen niet beter 'moeten' weten?

In mijn naïviteit dacht ik voorheen: 
Wanneer je christen bent, ga je niet scheiden. Want als je christen bent, dan gedraag je je daar toch ook naar?

De praktijk blijkt weerbarstiger dan de theorie. Helaas! Het doet mij pijn om te horen en zien, dat dit steeds vaker gebeurd.

Hoe komt dat toch?

Ik ga op deze vraag geen antwoord kunnen geven. Behalve dat wij zondige mensenkinderen zijn. Lees Mattheüs 19: 1- 12 maar eens. De heiligheid van het huwelijk.

Kunnen we het voorkomen? 

We hebben vanuit Gods Woord, een opdracht aan ons ieder persoonlijk. Namelijk wat Petrus hier tegen ons zegt. Laten we, in ieder geval, alsjeblieft bereidwillig onze knieën buigen en ons onderwerpen aan Gods Woord. Verdraagzaam zijn. Zoals ook in het vervolg staat van deze brief van Petrus. En ook in Romeinen 14(Verdraagzaamheid) 

Voorkom je daarmee alle echtscheidingen?

Dat durf ik niet te zeggen. Een goede voorbereiding voor een huwelijk, en dus ook het kiezen van een partner is heel belangrijk. En toch?! Verschillende echtparen, waarvan ik meende dat zij een goed huwelijk hadden dat beter functioneerde dan het mijne, zijn gescheiden... Ik keek naar hen op, zogezegd. Met verdriet zie ik daardoor leden uit onze kerkelijke gemeente vertrekken. Maar niet alleen vanwege bovenstaande reden. 

Ik zucht verdrietig en diep... Wat mij het meest pijn doet, is dat wij(ook ik!) christenen, zo'n slecht voorbeeld zijn voor de wereld. Misschien egoïstisch, maar het doet mij ook pijn dat ik daardoor teleurgesteld raak in mijn medechristenen. Wat maken wij toch een ruzie onder elkaar. De eenheid die wij zochten via de samen op weg, waarvan het proces in 1961 is begonnen, heeft uiteindelijk geresulteerd in nog meer kerken. Via de social media 'katten' we elkaar af... En de duivel lacht in zijn vuistje. Die christenen maken de kerk en elkaar van binnenuit kapot...  

Ben ik pessimistisch? Naar de mens gesproken wel. Maar er is een God Die erboven staat! Hij heeft Zijn Zoon gegeven voor al onze zonden... Het staat zo mooi verwoord in het formulier voor het vieren van het Heilig Avondmaal:

Zolang zij aan zulke zonden vasthouden, moeten zij zich onthouden van dit brood en deze wijn, die Christus alleen voor Zijn gelovigen bestemd heeft, opdat hun straf en veroordeling niet des te zwaarder worden.

Maar dit alles wordt ons, geliefde broeders en zusters, niet voorgehouden om de verslagen harten van de gelovigen te ontmoedigen, alsof niemand tot het Avondmaal des Heeren zou mogen gaan dan wie zonder enige zonde is. Want wij komen niet tot dit Avondmaal om daarmee te tonen dat wij in onszelf volkomen en rechtvaardig zijn. Integendeel, omdat wij ons leven buiten onszelf in Jezus Christus zoeken, belijden wij daarmee dat wij midden in de dood liggen.

Laten we in onderwerping aan de HEERE en Zijn Woord, eenheid zoeken over kerkmuren heen... We hebben elkaar nodig om volhardend standvastig te blijven staan in het geloof.* Een gezegende week en wijsheid gewenst, wanneer je in de praktijk van jouw leven met echtscheiding te maken hebt of krijgt! 

Een reactie(ook een kritische), wordt zeer gewaardeerd.

Vorige gedicht in deze serie: Lijden omwille van het goede
Volgende gedicht in deze serie: Leven naar de wil van God

*Op de HSV online zit een zoekfunctie voor een specifiek woord. Vul de woorden volharden en standvastig afzonderlijk van elkaar daar in. 

Wil je geen blog missen? Volg me dan via de link op mijn site

Stille onrust

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk. Jij ook? 

Toen ik de podcast 'Je moet je vervelen. Dit is waarom' van Carel de Lange beluisterde, herkende ik veel. Nadat ik het had laten bezinken gaf ik er voor mezelf woorden aan. Zoals waarmee ik mijn blog begon:

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk.

Wat kan ik nu vragen? Welk onderwerp aansnijden?

Maar ook als ik thuis ben en in de stilte aan het werk ben, maakt het mij soms onrustig door alle gedachten die er uit mijn binnenste opwellen... 

Ongemakkelijk en onrustig. Woorden die met regelmaat passen bij de stilte thuis, tijdens mijn werk of een gesprek of pauze/rust. Soms ontloop ik die stilte bewust. Dan doe ik  muziek of een podcast aan. Veel vaker doe ik het onbewust. Door bijvoorbeeld veel bezigheden te hebben. Druk te zijn, zeg maar. Want? Dan heb ik geen tijd om na te denken... 

Waarom heb ik minder de neiging om mijn Bijbel te pakken? Laat ik me liever afleiden door werk, muziek, een podcast of mijn telefoon?  Waarom maak ik daardoor minder gebruik van de stilte om in gesprek te gaan met Diegene Die mij geschapen heeft en mijn leven onderhoudt? Mezelf te reflecteren?

Herken jij dat?

Waarom voelt die stilte onaangenaam aan en wordt ik er onrustig van? Tóch voelt het voor mij niet fijn, om deze stilte te ontlopen... Oppervlakkig en leeg! Gevoelens. God heeft ze ons gegeven. De vraag is:

Hoe ga ik met deze gevoelens van onbehagen, onrust en oppervlakkigheid/leegte om? Wat heeft het mij te zeggen? God heeft mij óók verstand gegeven om verstandig met mijn gevoelens om te gaan! Dus:

Waar ben ik bang voor?

Confrontatie? Waarmee? De diepere dimensie van het leven? Mijn leven? Mijn leven met God en de mensen om mij heen? Zoals Carel de Lange in zijn podcast zei?

Eén van Augustinus’ bekendste aforisme* is:

Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U.

Dit is zó herkenbaar! Voor jou ook? 

Daarom zeg ik telkens weer tegen mezelf en nu ook tegen jullie:

Maak gebruik van de stilte, pak jouw Bijbel en ga biddend in gesprek met onze Schepper en Zaligmaker. Dan vinden we in de stille onrust tóch rust en horen we Gods stem. Zoals Elia na de grote sterke wind, de aardbeving en het vuur, in het zachte suizen van de stilte(1Koningen 19 vanaf vers 9 HSV/SV 9) of briesje/wind(NBV21, WV, BB)** Gods stem hoort.🙏

Gods overvloedige genade en vrede toegewenst. Tevens een fijne dag. Tot de volgende keer maar weer!

P.s.: Rita Klapwijk heeft een mooie blog geschreven, die het bovenstaande prachtig aanvult. Ben je geïnteresseerd? Hierbij de link: Zoek en vind; kom en ontvang...

* Een korte, kernachtige en vaak prikkelende uitspraak die een diepere gedachte, levensles of filosofisch inzicht beknopt weergeeft, meestal in één zin. 

** Afhankelijk van welke vertaling van de Bijbel je gebruikt

Verjaardagsmijmering

Vandaag mag ik zeggen dat ik 57 jaar ben. Zoveel gekregen in het afgelopen jaar. Onverdiend! 

Dankbaarheid staat voorop. Aan mijn man, die mij zoveel (liefde) geeft. Kinderen en kleinkinderen die ik/we hebben ontvangen. De liefde die ik mag geven en die zij mij teruggeven. 

Naast fijne dingen zijn er verdrietige dingen in ons gezin gebeurd. Af en toe lastig op te lossen en soms helemaal niet op dit moment helaas... We mogen het in Gods handen leggen, hoe moeilijk dat bij tijden ook is...

We zijn gebroken mensen. Vaak eigenwijze mensen. Maar..., God wil ons weer heel maken door Zijn Zoon. In dit leven geeft het nog strijd in het nemen van onze verantwoordelijkheid. Daarbij denk ik aan de

Geestelijke wapenrusting in Efeze 6: 10 - 18, die wij in deze strijd gebruiken! Tevens wat ik hoorde in de preek van afgelopen zondagavond.  Trainen  zoals in 1Korinthe  9: 24 - 27. De vruchten hiervan(o.a. zelfbeheersing) zoals beschreven in Galaten 5: 16 - 25 zullen we plukken. En straks? Na onze aardse strijd? Wacht ons een heerlijke, zalige, vredige eeuwigheid!

Ja..., dankbaarheid aan God gaat voorop! Overvloedige vrede en genade van de HEERE toegewenst.

 

Focus!(2)

Soms zegt een plaatje meer dan duizend woorden. Ik heb lang nagedacht hoe ik het plaatje van een blog uit maart 2024 zou veranderen, omdat ik de letters erin niet duidelijk genoeg leesbaar vond. 

Het is een kort gebed uit een tijd dat ik me alleen en verlaten voelde. Gods goedheid niet meer in mijn leven ervaarde. Een tijd waarvan ik leerde en nog steeds leer, in soortgelijke periodes. Herken jij dat? 

Wat ik nu leuk zou vinden is wanneer jij mij vertelt, wat jij leest in dit plaatje. De woorden zijn helder, vermoed ik. Maar wat lees jij áchter het plaatje? De diepere inhoud zogezegd?

Jouw reactie wordt zeer gewaardeerd!

Maranatha!

Weet jij wat 'Maranatha' met de kerstdagen te maken heeft?

Voor ons christenen, en jou, mijn lezer, waarschijnlijk een open deur wat we herdenken tijdens de kerstdagen: 

De komst van de HEERE Jezus als mens op aarde. 

Maar wat moet ik dan met 'Maranatha'?

Het staat maar éénmaal in Gods Woord.

Paulus gebruikte dit woord 'Maranatha' in zijn eerste brief aan de korinthiërs. 

1 Korinthe 16:22 Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, laat die vervloekt zijn. Maranatha!

De woord is een wens en eventueel een begroeting, waarvan de betekenis niet helemaal zeker is. Maar júist daarom vind ik dit woord zo prachtige inhoudsvol. Helemaal tijdens de kerstdagen... Waarom? Ik zal de beide betekenissen hieronder benoemen:

1) Onze Heer is gekomen 

Tijdens de kerstdagen herdenken we Zijn komst op aarde, als baby in een menselijke gedaante. Zó klein wilde God Zich maken, voor ons mensen. Voor mij! Maar dit is niet alles... Daarnaast heeft Hij betaald voor onze/mijn zonden door Zijn lijden en sterven. Nedergedaald tot in de hel, opgevaren ten hemel en zit nu aan de Rechterhand van Zijn Vader. Heeft Zijn Heilige Geest over ons uitgestort. En nu bidt Hij voor ons allen totdat de tijd gekomen is, om terug te komen op deze aarde. En daarmee kom ik bij de tweede betekenis:

2) Onze Heer, kom

Een wensbede/uitdrukking dat de Heere terug zal komen. Hoe heerlijk zal dat zijn. Geen zonden meer! Onze Drie-enige God volmaakt kunnen aanbidden... Voor eeuwig bij Hem zijn. Wat een dag zal dát zijn! 

Dus hierbij van mijn kant deze hartelijke wens aan jullie uitgesproken:

Maranatha!

*https://www.christipedia.nl/wiki/Maranatha

Waar kijken wij naar uit?

We zitten alweer in de tweede week van Advent. Bernardus van Clairvaux beschreef het als Gods komst in de geschiedenis (Jezus), Gods komst nu in het hart van mensen, en de toekomstige komst bij de voltooiing van de wereld. 

Veel is er gebeurd tussen de geboorte van de Heere Jezus en dit huidige moment, zoals het gedicht ook omschrijft. Gods Zoon leefe ongeveer 33 jaar als mens op deze aarde. Hij heeft geleden, is gestorven, neergedaald tot in de hel èn opgestaan uit de dood! Zijn Heilige Geest is uitgestort over ons, nadat Jezus is teruggekeerd naar Zijn Vader in de hemel. 

Járen zijn er inmiddels voorbijgegaan... We gedenken en herdenken. Tevens kijken we uit naar Zijn wederkomst op de aarde opdat álles voltooid zal worden. M.a.w. woorden: Al het slechte dat niet beantwoord aan Gods eer, wordt verwijderd. Een volmaakte wereld ontstaat door Zijn hand... Met volmaakte mensen, die God de totale eer geven Die onze Schepper èn Zaligmaker zó verdiend!!!

Gezegende Adventstijd toegewenst in alle drie de opzichten! 

Advent, Kerst, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren? Het kán niet uitelkaar getrokken worden. Nieuwsgierig? Lees dan het vorige gedicht met overdenking van het Advent: Licht dragen. Bijzonder vind ik, dat ik het gedicht in deze blog al een paar maanden geleden heb geschreven, voordat ik de post 'Licht dragen' geschreven had. 

Een reactie vind ik fijn, maar voel je niet verplicht😉

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Licht dragen

Het is de eerste week na advent. Gods Zoon kwam naar deze aarde om Zijn licht te brengen... Samen met de afsluiting van het afgelopen kerkelijk jaar, begon ik Zijn licht te overdenken...

Licht dragen. In dit gedicht was mijn eerste gedachte dat alle zorgen van mezelf en de wereld lichter om te dragen worden, wanneer ik uitkijk naar die toekomende morgen... 

Later realiseerde ik me dat er een veel diepere laag in zat:

Het donker van de huidige nacht,
wordt lichter als je het van Hem verwacht!

Met andere woorden gezegd; wanneer we ons leven in Zijn handen leggen, vertrouwend op Zijn bloedverzoenend sterven? Dan zullen we een lichtje voor anderen zijn op deze donkere aarde. Waarom? 

2 Samuel 22:29 Want U doet mijn lamp schijnen, HEERE; de HEERE doet mijn duisternis opklaren.

GlobalRize schreef een mooi kort stukje over licht en donker, waarin zij als laatste de cruciale vraag stellen: 

Waar zoek jij dan naar een lichtpuntje in het donker?

Gods zegen gewenst bij het zoeken voor de komende week! Of heb jij Hem al gevonden? En ben je dankbaar in het herdenken van Zijn komst als kindje op aarde tijdens de Kerst? 

Persoonlijk gaat bij mij tegenwoordig wel een schoen wringen, bij het alléén herdenken van Zijn geboorte. Dat is niet het volledige Evangelie. En dus denk ik het er wel bij, ten tijde van elke christelijke feestdag dan ook. Afschaffen gaat voor mij op dit moment nog te ver. Wèl houden wij deze dagen eenvoudig. Eerste kerstdag als de zondagse eredienst en tweede kerstdag, gedenken wij het samen met ons gezin. Bovendien houdt onze kerkelijke gemeente deze feestdagen (en advent) wel aan. Zoals veel christenen doen. Aritha's laatste blog heeft mij wel verder aan het denken gezet: Waar komt advent vandaan?

Herdenk jij  Zijn komst niet alleen met de Kerst, maar elke (zon-)dag? Tegelijk met Pasen, Hemelvaart en Pinksteren? 

En daarnaast:

Kijk jij uit naar Zijn  aanstaande wederkomst?

Bij het overdenken van deze vraag,  is de post 'Waar kijken wij naar uit?' wellicht mooi om te lezen...

Een reactie vind ik fijn, maar voel je niet verplicht😉

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄