Kostbaar leven...

 

Wanneer je in een christelijk gezin geboren wordt, wil dat niet automatisch zeggen dat je een christen bent of wordt.

Eén van de vijf kinderen die wij uit Gods hand kregen, heeft bewust God vaarwel gezegd. Dat doet pijn...

Een jong stekje dat we planten in vruchtbare grond is kwetsbaar. We voeden het met mest/pokon. Geven het water en zorgen dat zon zijn warmte erop laat schijnen. Onkruid halen we weg, zodat het niet verstikt. De tijd verstrijkt en het stekje groeit prachtig en gaat zelfs bloemen of vruchten geven... 

Is het zo ook niet met de kinderen die we uit Gods hand krijgen?

Ouders hebben de

belangrijke en verantwoordelijke
opdracht hen te voeden en te beschermen. Onze kinderen bekeren is voor ons onmogelijk. 

Maar wat kunnen wij wel doen? 

Wat wij wel kunnen doen is hen voeden met Gods Woord en hun voorleven. Is dat niet vergelijkbaar met de mest voor het stekje? De dingen die ons leven verhinderen om Christus te volgen, verwijderen we uit ons leven, zoals het onkruid bij het stekje. Kunnen wij dit perfekt? Nee, helaas. Het gaat regelmatig met lek en gebrek. Zo is mijn ervaring althans... 

Is dat bij jou anders?

Hoewel onze zoon God vaarwel gezegd, zijn wij geen ouders zonder hoop. Zolang er leven is, is er hoop èn vertrouwen dat God zal doen wat goed is. Denkend aan Augustinus en zijn biddende moeder Mocnica. Bij God zijn alle dingen mogelijk, ondanks mijn onvermogen als moeder!

Dankbaar ben ik daarom, dat het niet van mij afhangt. God is het Die rechtvaardigt en niet de mens... Lees Romeinen acht  wel maar eens. Het is Gods Heilige Geest Die wij in ons "moeten" toelaten te werken:

Romeinen 8:1 Dus is er nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest.

Neemt niet onze verantwoordelijkheid weg om onze kinderen biddend de weg naar de HEERE te wijzen. Hen te laten dopen (formulier Heilige Doop) in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest(Het water bij het kwetsbare stekje). Hen wegwijs maken in Gods Woord, de Bijbel. Onze kinderen als het ware in de Zon laten lopen... Zodat zij, wanneer ze tot verstand

gekomen zijn, de juiste keuze maken. Die keuze van overgave, aan hun Schepper en Zaligmaker, is hun éígen verantwoordelijkheid. En is diezelfde verantwoordelijkheid die wij hebben genomen, door de werking van Zijn Heilige Geest, om Hem te volgen en voor altijd in Zijn nabijheid te leven.  Nu in gebrokenheid. Straks: In héérlijke volmaaktheid, zoals de HEERE ons bedoeld heeft.

Fantastisch toch?! Laten we samen onze verantwoordelijkheid nemen. Als kind van onze ouders, als ouder van onze eventuele kinderen en kleinkinderen. Maar nog belangrijker:

Als kind zijnde, van onze Vader in de hemel!

Gezegende week gewenst, in het nemen van deze verantwoordelijkheid.

* Bij de achtergrond van het plaatje heb ik bewust rekening gehouden met de betekenis van kleuren in de kerk. Groen staat in het kerkelijk leven voor hoop en groei. Rood verwijst naar de Heilige Geest, vuur, liefde en/of het bloed van martelaren.

Reacties worden zeer gewaardeerd. Ook kritische, mits respectvol natuurlijk😅.

Een aan deze post gerelateerde post: Over(-gave)

Tot een volgende keer. Wil je geen post missen? Klik op de link van mijn blog of stuur een mailtje, met jouw e-mail. Dat is meer privé. Ik zal hem alleen gebruiken om je posten toe te zenden😉. Wees gerust, je mail zal niet overlopen.

Pijnlijke gevolgen ontlopen?

Bij vergeving van mijn zonden, wilde ik gráág ook van de gevolgen van mijn zonden verlost worden.

Jij ook?

Op 11 maart 2026, biddag voor gewas en arbeid, hoorde ik
een preek die indruk op mij maakte en bleef hangen. De preek ging over 2Samuel 12: 1- 25 met als thema: Het onverhoorde gebed van David. Link naar de preek: Het onverhoorde gebed van David

Je kent dat verhaal vast wel. Van David die overspel gepleegd had met Bathseba. Omdat hij niet mee vocht in de oorlog raakte hij in de verleiding toen hij haar vanaf het dak van het paleis zag baden in haar tuin. Hij liet haar naar het paleis komen en zij raakte van hem in verwachting. David probeerde dit te verbergen door haar èchte man, Uria, thuis te brengen van de oorlog, om met Bathseba samen te laten komen. Uria wilde echter niet, vanwege de oorlog en zijn metgezellen die letterlijk oorlog voerden. Hij vond het niet gepast:
2 Samuel 11:11 Uria zei tegen David: De ark en Israël en Juda verblijven in tenten, en mijn heer Joab en de manschappen van mijn heer hebben in het open veld hun kamp opgeslagen; zou ík dan naar mijn huis gaan om te eten en te drinken en met mijn vrouw te slapen? Zo waar u leeft en uw ziel leeft, dat zal ik niet doen! 

Dit bracht David in een lastig parket, want hij wilde zijn zonde met Bathseba geheim houden. Daarom liet hij haar echtgenoot doden, door hem in de oorlog op een zeer risicovolle plek in te zetten. Toen kwam Nathan naar het paleis. Hij hield koning David een spiegel voor: 
2 Samuel 12:7 Toen zei Nathan tegen David: U bent die man!  David schrok en kreeg berouw over zijn zonde:
2 Samuel 12:13 Toen zei David tegen Nathan: Ik heb gezondigd tegen de HEERE. En Nathan zei tegen David: De HEERE heeft ook uw zonde weggenomen; u zult niet sterven.

Hij kreeg vergeving voor zijn grote zonden van overspel en moord. Echter, de gevolgen van die zonden heeft hij de rest van zijn dagen moeten dragen. En David deed dit nederig en moedig. Het kindje werd dodelijk ziek. Dagen lang bleef hij bidden voor genade voor zijn zoontje. In rouw zijnde, vastte hij streng en sliep op de grond. Helaas, De HEERE verhoorde zijn gebed niet. Op de zevende dag stierf het kind. De knechten van de koning durfden het David niet te vertellen, maar hij merkte het wel! Nadat hij een bevestigend antwoord kreeg op zijn vraag over de dood van zijn lieve kindje deed hij iets verrassends: |
2 Samuel 12:20 Toen stond David op van de grond, waste en zalfde zich en wisselde van kleding. Hij ging het huis van de HEERE binnen en boog zich neer. Daarna kwam hij in zijn huis en vroeg om eten; zij zetten hem voedsel voor en hij at. 

Onbegrijpelijk toch? Onmenselijk, zoals de predikant ons vertelde...

En dat klopt. Deze houding was onmenselijk, omdat het van God gegeven was!

2 Samuel 12:22 Hij zei: Toen het kind nog leefde, heb ik gevast en gehuild, want ik zei: Wie weet, is de HEERE mij genadig, zodat het kind in leven blijft.

23. Maar nu is het dood; waarom zou ik nu vasten? Zal ik hem nog terug kunnen halen? Ik zal wel naar hem toe gaan, maar hij zal niet bij mij terugkomen.

Koning David aanvaardde de gevolgen van zijn zonden. Het overlijden van het kindje dat hij had gekregen samen met Bathseba. En:

2 Samuel 12:11 Zo zegt de HEERE: Zie, Ik breng onheil over u uit uw eigen huis, en zal uw vrouwen voor uw ogen nemen en hen aan uw naaste geven; die zal op klaarlichte dag met uw vrouwen slapen.

12. Voorzeker, ú hebt in het geheim gehandeld, maar Ík zal dit doen ten aanschouwen van heel Israël en in het volle licht.

Terwijl David de gevolgen van zijn zonden op aarde draagt, zal hij, door de meerdere David, daar in eeuwigheid nooit meer last van hebben. Omdat Jezus Christus de volkomen gevolgen van onze zonden gedragen heeft aan het kruis. David hoefde niet te sterven vanwege zijn berouw. Lees 2 Samuel 12:13 nog
maar eens. De dood die wij door onze zonden zó verdienen! En die dood? Daar is Christus voor ons ingegaan. En Hij zit nu aan Zijn Vaders rechterhand, om voor ons te bidden. 

Nadat ik deze preek gehoord had bleef, zoals ik eerder schreef, deze lang bij mij hangen. Die korte conclusie:

Ja, ik heb vergeving van zonden ontvangen, alhoewel ik niet verlost ben van de gevolgen van de zonden die ik gedaan

heb. Althans.., niet zolang ik in dit leven op aarde rondwandel. Echter: Dóór Jezus Christus mag en zal ik, zonder zonden en zonder gevolgen van mijn zonden, héérlijk genieten in de eeuwigheid van Gods liefdevolle aanwezigheid. Om Hem dankbaar en volmaakt te eren, zoals de HEERE dit bedoelt heeft. 

Hallelujah!!!

P.s.: Een reactie (ook een kritische), wordt zeer gewaardeerd.

Stille onrust

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk. Jij ook? 

Toen ik de podcast 'Je moet je vervelen. Dit is waarom' van Carel de Lange beluisterde, herkende ik veel. Nadat ik het had laten bezinken gaf ik er voor mezelf woorden aan. Zoals waarmee ik mijn blog begon:

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk.

Wat kan ik nu vragen? Welk onderwerp aansnijden?

Maar ook als ik thuis ben en in de stilte aan het werk ben, maakt het mij soms onrustig door alle gedachten die er uit mijn binnenste opwellen... 

Ongemakkelijk en onrustig. Woorden die met regelmaat passen bij de stilte thuis, tijdens mijn werk of een gesprek of pauze/rust. Soms ontloop ik die stilte bewust. Dan doe ik  muziek of een podcast aan. Veel vaker doe ik het onbewust. Door bijvoorbeeld veel bezigheden te hebben. Druk te zijn, zeg maar. Want? Dan heb ik geen tijd om na te denken... 

Waarom heb ik minder de neiging om mijn Bijbel te pakken? Laat ik me liever afleiden door werk, muziek, een podcast of mijn telefoon?  Waarom maak ik daardoor minder gebruik van de stilte om in gesprek te gaan met Diegene Die mij geschapen heeft en mijn leven onderhoudt? Mezelf te reflecteren?

Herken jij dat?

Waarom voelt die stilte onaangenaam aan en wordt ik er onrustig van? Tóch voelt het voor mij niet fijn, om deze stilte te ontlopen... Oppervlakkig en leeg! Gevoelens. God heeft ze ons gegeven. De vraag is:

Hoe ga ik met deze gevoelens van onbehagen, onrust en oppervlakkigheid/leegte om? Wat heeft het mij te zeggen? God heeft mij óók verstand gegeven om verstandig met mijn gevoelens om te gaan! Dus:

Waar ben ik bang voor?

Confrontatie? Waarmee? De diepere dimensie van het leven? Mijn leven? Mijn leven met God en de mensen om mij heen? Zoals Carel de Lange in zijn podcast zei?

Eén van Augustinus’ bekendste aforisme* is:

Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U.

Dit is zó herkenbaar! Voor jou ook? 

Daarom zeg ik telkens weer tegen mezelf en nu ook tegen jullie:

Maak gebruik van de stilte, pak jouw Bijbel en ga biddend in gesprek met onze Schepper en Zaligmaker. Dan vinden we in de stille onrust tóch rust en horen we Gods stem. Zoals Elia na de grote sterke wind, de aardbeving en het vuur, in het zachte suizen van de stilte(1Koningen 19 vanaf vers 9 HSV/SV 9) of briesje/wind(NBV21, WV, BB)** Gods stem hoort.🙏

Gods overvloedige genade en vrede toegewenst. Tevens een fijne dag. Tot de volgende keer maar weer!

P.s.: Rita Klapwijk heeft een mooie blog geschreven, die het bovenstaande prachtig aanvult. Ben je geïnteresseerd? Hierbij de link: Zoek en vind; kom en ontvang...

* Een korte, kernachtige en vaak prikkelende uitspraak die een diepere gedachte, levensles of filosofisch inzicht beknopt weergeeft, meestal in één zin. 

** Afhankelijk van welke vertaling van de Bijbel je gebruikt

Verjaardagsmijmering

Vandaag mag ik zeggen dat ik 57 jaar ben. Zoveel gekregen in het afgelopen jaar. Onverdiend! 

Dankbaarheid staat voorop. Aan mijn man, die mij zoveel (liefde) geeft. Kinderen en kleinkinderen die ik/we hebben ontvangen. De liefde die ik mag geven en die zij mij teruggeven. 

Naast fijne dingen zijn er verdrietige dingen in ons gezin gebeurd. Af en toe lastig op te lossen en soms helemaal niet op dit moment helaas... We mogen het in Gods handen leggen, hoe moeilijk dat bij tijden ook is...

We zijn gebroken mensen. Vaak eigenwijze mensen. Maar..., God wil ons weer heel maken door Zijn Zoon. In dit leven geeft het nog strijd in het nemen van onze verantwoordelijkheid. Daarbij denk ik aan de

Geestelijke wapenrusting in Efeze 6: 10 - 18, die wij in deze strijd gebruiken! Tevens wat ik hoorde in de preek van afgelopen zondagavond.  Trainen  zoals in 1Korinthe  9: 24 - 27. De vruchten hiervan(o.a. zelfbeheersing) zoals beschreven in Galaten 5: 16 - 25 zullen we plukken. En straks? Na onze aardse strijd? Wacht ons een heerlijke, zalige, vredige eeuwigheid!

Ja..., dankbaarheid aan God gaat voorop! Overvloedige vrede en genade van de HEERE toegewenst.

 

Focus!(2)

Soms zegt een plaatje meer dan duizend woorden. Ik heb lang nagedacht hoe ik het plaatje van een blog uit maart 2024 zou veranderen, omdat ik de letters erin niet duidelijk genoeg leesbaar vond. 

Het is een kort gebed uit een tijd dat ik me alleen en verlaten voelde. Gods goedheid niet meer in mijn leven ervaarde. Een tijd waarvan ik leerde en nog steeds leer, in soortgelijke periodes. Herken jij dat? 

Wat ik nu leuk zou vinden is wanneer jij mij vertelt, wat jij leest in dit plaatje. De woorden zijn helder, vermoed ik. Maar wat lees jij áchter het plaatje? De diepere inhoud zogezegd?

Jouw reactie wordt zeer gewaardeerd!

Maranatha!

Weet jij wat 'Maranatha' met de kerstdagen te maken heeft?

Voor ons christenen, en jou, mijn lezer, waarschijnlijk een open deur wat we herdenken tijdens de kerstdagen: 

De komst van de HEERE Jezus als mens op aarde. 

Maar wat moet ik dan met 'Maranatha'?

Het staat maar éénmaal in Gods Woord.

Paulus gebruikte dit woord 'Maranatha' in zijn eerste brief aan de korinthiërs. 

1 Korinthe 16:22 Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, laat die vervloekt zijn. Maranatha!

De woord is een wens en eventueel een begroeting, waarvan de betekenis niet helemaal zeker is. Maar júist daarom vind ik dit woord zo prachtige inhoudsvol. Helemaal tijdens de kerstdagen... Waarom? Ik zal de beide betekenissen hieronder benoemen:

1) Onze Heer is gekomen 

Tijdens de kerstdagen herdenken we Zijn komst op aarde, als baby in een menselijke gedaante. Zó klein wilde God Zich maken, voor ons mensen. Voor mij! Maar dit is niet alles... Daarnaast heeft Hij betaald voor onze/mijn zonden door Zijn lijden en sterven. Nedergedaald tot in de hel, opgevaren ten hemel en zit nu aan de Rechterhand van Zijn Vader. Heeft Zijn Heilige Geest over ons uitgestort. En nu bidt Hij voor ons allen totdat de tijd gekomen is, om terug te komen op deze aarde. En daarmee kom ik bij de tweede betekenis:

2) Onze Heer, kom

Een wensbede/uitdrukking dat de Heere terug zal komen. Hoe heerlijk zal dat zijn. Geen zonden meer! Onze Drie-enige God volmaakt kunnen aanbidden... Voor eeuwig bij Hem zijn. Wat een dag zal dát zijn! 

Dus hierbij van mijn kant deze hartelijke wens aan jullie uitgesproken:

Maranatha!

*https://www.christipedia.nl/wiki/Maranatha

Waar kijken wij naar uit?

We zitten alweer in de tweede week van Advent. Bernardus van Clairvaux beschreef het als Gods komst in de geschiedenis (Jezus), Gods komst nu in het hart van mensen, en de toekomstige komst bij de voltooiing van de wereld. 

Veel is er gebeurd tussen de geboorte van de Heere Jezus en dit huidige moment, zoals het gedicht ook omschrijft. Gods Zoon leefe ongeveer 33 jaar als mens op deze aarde. Hij heeft geleden, is gestorven, neergedaald tot in de hel èn opgestaan uit de dood! Zijn Heilige Geest is uitgestort over ons, nadat Jezus is teruggekeerd naar Zijn Vader in de hemel. 

Járen zijn er inmiddels voorbijgegaan... We gedenken en herdenken. Tevens kijken we uit naar Zijn wederkomst op de aarde opdat álles voltooid zal worden. M.a.w. woorden: Al het slechte dat niet beantwoord aan Gods eer, wordt verwijderd. Een volmaakte wereld ontstaat door Zijn hand... Met volmaakte mensen, die God de totale eer geven Die onze Schepper èn Zaligmaker zó verdiend!!!

Gezegende Adventstijd toegewenst in alle drie de opzichten! 

Advent, Kerst, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren? Het kán niet uitelkaar getrokken worden. Nieuwsgierig? Lees dan het vorige gedicht met overdenking van het Advent: Licht dragen. Bijzonder vind ik, dat ik het gedicht in deze blog al een paar maanden geleden heb geschreven, voordat ik de post 'Licht dragen' geschreven had. 

Een reactie vind ik fijn, maar voel je niet verplicht😉

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Licht dragen

Het is de eerste week na advent. Gods Zoon kwam naar deze aarde om Zijn licht te brengen... Samen met de afsluiting van het afgelopen kerkelijk jaar, begon ik Zijn licht te overdenken...

Licht dragen. In dit gedicht was mijn eerste gedachte dat alle zorgen van mezelf en de wereld lichter om te dragen worden, wanneer ik uitkijk naar die toekomende morgen... 

Later realiseerde ik me dat er een veel diepere laag in zat:

Het donker van de huidige nacht,
wordt lichter als je het van Hem verwacht!

Met andere woorden gezegd; wanneer we ons leven in Zijn handen leggen, vertrouwend op Zijn bloedverzoenend sterven? Dan zullen we een lichtje voor anderen zijn op deze donkere aarde. Waarom? 

2 Samuel 22:29 Want U doet mijn lamp schijnen, HEERE; de HEERE doet mijn duisternis opklaren.

GlobalRize schreef een mooi kort stukje over licht en donker, waarin zij als laatste de cruciale vraag stellen: 

Waar zoek jij dan naar een lichtpuntje in het donker?

Gods zegen gewenst bij het zoeken voor de komende week! Of heb jij Hem al gevonden? En ben je dankbaar in het herdenken van Zijn komst als kindje op aarde tijdens de Kerst? 

Persoonlijk gaat bij mij tegenwoordig wel een schoen wringen, bij het alléén herdenken van Zijn geboorte. Dat is niet het volledige Evangelie. En dus denk ik het er wel bij, ten tijde van elke christelijke feestdag dan ook. Afschaffen gaat voor mij op dit moment nog te ver. Wèl houden wij deze dagen eenvoudig. Eerste kerstdag als de zondagse eredienst en tweede kerstdag, gedenken wij het samen met ons gezin. Bovendien houdt onze kerkelijke gemeente deze feestdagen (en advent) wel aan. Zoals veel christenen doen. Aritha's laatste blog heeft mij wel verder aan het denken gezet: Waar komt advent vandaan?

Herdenk jij  Zijn komst niet alleen met de Kerst, maar elke (zon-)dag? Tegelijk met Pasen, Hemelvaart en Pinksteren? 

En daarnaast:

Kijk jij uit naar Zijn  aanstaande wederkomst?

Bij het overdenken van deze vraag,  is de post 'Waar kijken wij naar uit?' wellicht mooi om te lezen...

Een reactie vind ik fijn, maar voel je niet verplicht😉

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Vrijwilligers gevraagd

De laatste van deze drieluik, gaat over de Vader in de gelijkenis van de verloren zoon(Lukas 15: 11- 32). Wat een geweldige Vader! Feitelijk verlangt Hij niets van Zijn beider zoons... Ze hóeven niet bij Hem te blijven. Tevens verwacht deze Vader niet dat Zijn zoons alles perfekt doen zoals dat kernachtig beschreven staat in de tien geboden. 

Huh?! 

Nee! Vader wil dat Zijn kinderen vrijwillig in liefde voor Hem kiezen. Vrijwillig uit dankbaarheid, Hem in liefde dienen

Vrijwillige liefde van Zijn zoon is Hem véél meer waard dan onze 'verplichte' liefde, in de vorm van goede werken, om te krijgen wat we willen... Hij geeft vele malen liever vergeving voor het verkeerde dat we gedaan hebben, wanneer we met berouw en met liefde voor Hem naar Hem toekomen, in plaats van wettische gehoorzaamheid. 

Èchte liefde is iemand los durven laten...

Ik zit hier vandaag te schrijven, omdat ik van mezelf moet... Hoe mis ik de nabijheid van mijn Schepper, Vader en Zaligmaker. Het voelt allemaal koud en kil...

En tóch?! 

Ik verlang naar Zijn warme Vaderlijke armen om mij heen... En met dát verlangen in mijn hart, dáárom wil ik me verdiepen in Zijn Woord. Want Zijn Heilige Geest spreekt door Zijn Woord, woorden van troost! De gelijkenis van de verloren zoon is overbekend voor mij.

Komt het daardoor niet binnen bij mij?

En als ik dan lees hoe verdraagzaam en liefdevol God de Vader blijft wachten tot wij tot Hem komen! Zo vaak ga ik, net als de jongste zoon, mijn eigen weg. Het komt bedrogen uit. Mijn eigen wil maakt mij niet gelukkig. Het voldoet niet aan waarvoor mijn Schepper mij gemaakt heeft. Hierom ga ik net zo vaak mezelf opnieuw wettisch opleggen God te dienen. Alsof dat mij wel gelukkig zou maken...

Wáár is de liefde?

Stop met dat harde werken en ga eens stil staan! Het enige wat God de Vader verlangt is dat ik, Zijn schepsel, vrijwillig van Hem houdt. En ondanks mijn onmacht de 10 geboden volmaakt te houden, daar uit dankbaarheid en in liefde voor Hem, Hem daarin navolg... En bij Hem schuil met mijn verdriet, wanneer het niet lukt. Ik streef in dit leven veel te veel naar geluk. Welzijnsevangelie, noemen ze dat ook wel...

Dat streven, maakt ongelukkig. We komen tot rust door naar God te kijken en niet constant naar onszelf te kijken. Het klinkt paradoxaal, maar het gericht zijn op God, gééft dat wij alles ontvangen wat wij nodig hebben... Ook die rust en liefde waar ik en jullie misschien net zo naar verlangen(een verwijzing naar een gedicht dat ik lang geleden schreef), zonder al dat veeleisende op deze aarde. En doen we dat niet onszelf aan?   

En soms die twijfel, of ik wel Gods kind ben? Omdat de laatste tijd alles zo koud, kil en donker voelt? Nee... Ik ga niet vertrouwen op mijn gevoel, dat is aan de baren der zee gelijk. Mijn ogen zijn gericht op God en Zijn belofte! Hij is mijn Schepper en Zaligmaker. Mijn Vader... Het is Zijn Woord waarop ik bouw en vertrouw. Hij is dé Waarheid en het leven! Het náre gevoel mag er zijn, ik leg het in Zijn doorboorde handen... En laat me verwarmen in de liefdevolle armen van de Vader uit deze gelijkenis.

Dit was het laatste gedicht met overdenking betreffende de gelijkenis van de verloren zoon.
De tweede: De oudste zoon
De eerste: De jongste Zoon
Ik wens jullie een gezegende week toe. 


Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

 

God zij altijd met ons...

Welk nut heb ik? 

Dat is een vraag die mij regelmatig plaagt... Jou ook? Omdat ik niet lekker in mijn vel zat, maakte ik ooit dit onderstaande morgengebed(link naar dit gebed op mijn blog)

Heere U weet hoe moe ik mij voel,
geef dat ik vandaag beantwoord aan Uw doel.
Uw antwoord is op mijn vraag,
dat U met ons bent, óók vandaag!

Toen een ik hem pas geleden las, bleef die laatste zin, ongemakkelijk bij mij haken:

'Dat U met ons bent, óók vandaag!'

De twijfel over het feit of de Heere bij mij was, klonk er doorheen. En ik dacht:

De HEERE is altijd bij ons. Het is de vraag of ik Hem ook zie of... wil zien?!

Zoek ik Hem? Door Zijn Woord en Geest?

In Zijn menselijke gestalte is Jezus niet meer op aarde. God wist goed, dat we Hem nodig hadden in de dagelijkse praktijk van ons leven. Daarom heeft Hij Zijn Heilige Geest op de aarde uitgestort om door ons te ontvangen en uit Hem te leven. Ik lees vanaf Johannes 14: 15 tot het einde. Wat een troost! 

De Heidelbergse Catechismus legt dit heel goed uit in vraag 47:

Is dan Christus niet bij ons tot aan het einde der wereld, gelijk Hij ons beloofd heeft?

Denk hierbij ook aan de Nederlandse Geloofsbelijdenis artikel 12 :
Van de schepping aller dingen en met name de engelen:
Dat Hij ze ook nu alle onderhoudt en regeert naar Zijn eeuwige voorzienigheid en door Zijn oneindige kracht, om den mens te dienen, teneinde de mens zijn God diene

En artikel 27: 
Van de algemene christelijke kerk: Deze Kerk is geweest van den beginne der wereld af, en zal zijn tot den einde toe;

Was dat eerste morgengebed fout? Ach..., wie zal het zeggen. Het kwam rechtstreeks uit mijn hart, omdat ik mezelf niet nuttig voelde en de Heere op dat moment niet

zag en ervaarde. Ik had open ogen en oren nodig. Nuchterheid, dat God mij gemaakt heeft. Dat Hij mij dus gewild heeft en Zijn Zoon heeft gegeven voor mijn zonden... Dáárom mag ik erop vertrouwen dat Hij altijd met mij is en Hij mij mijn doel gegeven heeft, net als ieder ander mens. Namelijk:

Hem eren, loven en prijzen!

Dat ik in dit geloof volharden zal... Oók wanneer ik Hem niet zie of ervaar! Want waar komen die negatieve gevoelens vandaan? De druk van de mensen om mij heen om iets te betekenen? Van waarde te zijn? Via mijn werk, gezin en man? Bewust zet ik het in deze volgorde. Want dat leer ik van de mensen op deze wereld. Werk is ontzettend belangrijk. Een carrière! Ook als vrouw. En onze kinderen? Zijn onze projecten. We eisen bijna dat ze goed presteren en wat gaan betekenen in de maatschappij. Ze 'moeten' gelukkig zijn! En in de maatschappij 'moeten' we tevens ons vrijwilligerswerk doen. Daarnaast 'moeten' we ook nog eens genieten van het leven hier op aarde. Pffff..., om burn-out van te worden!

Maar wat zegt God hiervan?

Petrus zegt niet voor niets:

1 Petrus 5:8 Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden.

9. Bied weerstand aan hem, vast in het geloof, in de wetenschap dat hetzelfde lijden ook aan al uw broeders in de wereld opgelegd wordt.

Ik 'moet' niets! Mijn nut ligt in het feit dat God mij gemaakt heeft. Niet in het zoveel als mogelijk presteren, waardoor mijn ego gestreeld wordt. Het gaat om de HEERE. Elke dag weer vragen: 

HEERE, geef dat ik ook vandaag tot Uw nut zal zijn waarvoor U mij gemaakt hebt! 

Daarom is het lezen van Gods Woord en ons gebed een belangrijk hulpmiddel/wapen. Die geestelijke wapenrusting uit Efeze 6: Om stand te houden tegen de listige verleidingen van de duivel. 

God is geen God Die liegen zou!

Daarom vertrouw ik erop dat wanneer Gods Geest tot mij spreekt, dit overeenkomt met Gods geschreven Woord in de Bijbel. 

God is altijd te vertrouwen. Hij is de Betrouwbare. Veel meer dan dat ik dat ben. 

Dus wanneer ik denk:

Welk nut heb ik dat ik besta? Waar ben ik nuttig voor?

Mag ik tegen mezelf zeggen:

Je bent van nut omdat God jou er laat zijn! En de Heere geeft jou Zijn Woord en Geest, om daarmee op aarde jouw leven te leiden tot Zijn eer... 

De preek van gisterenmorgen sloot zo mooi aan bij deze

worsteling. Het kwartje viel weer helder klinkend op de grond van mijn bestaan. Wat maak ik mezelf vaak groot... Ik wil mezelf zo graag nuttig voelen. En daarmee zet ik mezelf centraal.

Daarvoor heeft God mij niet gemaakt.

Hij heeft mij gemaakt om Hem te eren, loven en prijzen met al mijn talenten en gaven, Die Hij mij gegeven heeft. Ik hóef niet meer te doen dan ik kan. Tevens hoef ik niet het nut ervan te zien. Alleen maar gelovig en gehoorzaam doen, waarvoor Hij mij gemaakt heeft.

Hóe groot is Gods trouw, want Hij helpt daarbij!

Ondanks mijn dagelijkse struikelen in het volhardend volgen van Hem. De HEERE is erbij! Daarom:

1 Korinthe 10:31: 

Of u dus eet of drinkt of iets anders doet, doe alles tot eer van God.

Wanneer je de preek wilt beluisteren? Hierbij de link: https://kerkdienstgemist.nl/stations/241/events/recording/175844160000241

Twee bloggers hebben een blog geschreven die veel overlap hebben met het bovenstaande. Graag deel ik ze met jullie:

* Ilona met haar prachtige en leerzame blog: Bijbeltijd. Het betreft haar post: God is met ons

* Aritha met haar mooie blog Bible love notes. Bij haar betreft het: Wat is er mis met mij?

Ik ben geen theoloog, gewoon een eenvoudige huisvrouw die over haar leven met de Heere nadenkt. Herken jij deze worstelingen? Een reactie vind ik fijn. Hetzij openbaar of anoniem onder mijn blog, hetzij via het contactformulier. Veel zegen deze nieuwe week toegewenst.

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Mijn eigen plekje in 't gezin(1)

In een gezin hebben we allemaal ons eigen plekje. Ik was de jongste in het gezin waar ik uit voortkom. Samen met mijn anderhalf jaar oudere zus, werden wij de kleintjes genoemd. Eerlijk gezegd, ben ik best wel verwend in de taken die ik in huis 'moest' doen. Mijn oudste zus paste op ons toen zij negen jaar was. Toen ik negen jaar was, paste ze nog steeds op ons. Zij kreeg veel verantwoordelijkheid, terwijl ik daar al snel te klein voor werd aangezien... Wanneer ik naar andere gezinnen kijk, herken ik dat de oudste al snel geneigd is om de verantwoordelijkheid te nemen. En de jongste er soms wel èrg gemakkelijk vanaf komt... Ik herken het wel een beetje in het verhaal van de verloren zoon.

Mede door persoonlijke gebeurtenissen, begon ik deze gelijkenis te overdenken. 

Wat leer ik van deze gelijkenis? Een vierluik met gedichten, naar aanleiding hiervan. Ik hoef het verhaal niet te herhalen denk ik zo. Bovendien staat het beschreven in Lukas 15: 11- 32. 

Aan het verhaal van de 'Verloren zoon', nemen drie leden van het gezin deel. De jongste en de oudste zoon met hun Vader. Ik dacht, laat ik mezelf eens proberen te verplaatsen in alle drie de personen. Waarom?

1. Om de onvoorwaardelijke liefdevolle en genadige Vader beter te leren kennen
2. Om na te denken over mijn houding als kind ten opzichte van mijn schoonmoeder èn als moeder ten opzichte van mijn, inmiddels volwassen, kinderen

De eerste van de vierluik gaat over de jongste zoon.

• Ik begin met de aardse relatie van mij als kind met mijn (schoon-)ouders. Alleen mijn schoonmoeder leeft nog. Maar ik besef mezelf door deze gelijkenis heen nog meer, hoeveel respect onze ouders verdienen. Gewoon omdat zij onze ouders zijn!
• De jongste zoon leert mij, niet mijn eigen weg te gaan. Deze zoon ging met al zijn geld,gaven/talenten op pad, maar hij gebruikte het niet op de juiste manier. Zijn Vader wist wat goed was voor hem, maar hij wilde het allemaal op een andere manier besteden. Onder andere aan bijvoorbeeld aan hoertjes, zoals de oudste broer zijn Vader onder de neus wreef. 
  
• Laat ik vóór alles God dankbaar zijn, voor alles dat Hij mij geeft. De Schepper heeft ons gemaakt met de bedoeling Hem te eren* in en door ons leven heen. 
• Ik hoef niets te doen om Zijn genade te ontvangen. Hij heeft mij onvoorwaardelijk lief. Desondanks weet ik dat wat God wil dat ik doe, het beste is voor Hem, mij en mijn naaste. Een vis is gemaakt om te zwemmen in het water, die gaat dood wanneer die op het droge komt. Zo zijn wij gemaakt om God te eren en te loven!

Kort samenvattend in gebed: HEERE, help mij mijn schoonmoeder het respect en de liefde te geven die zij verdient in haar laatste levenstijd. 'Gewoon' omdat zij mijn schoonmoeder is. Met liefde en respect te spreken over onze overleden ouders. En laat mij bovendien Uw Woord in dankbaarheid aanvaarden met alles wat U mij daarnaast dagelijks geeft. Om hiermee U de lof en de eer te geven die U toekomt als mijn Schepper en Zaligmaker. 

Wat zegt jou deze gelijkenis met betrekking tot jouw relatie tot God? En wat zegt het jou in relatie tot jouw eigen ouders?

Van een reactie word ik blij. Ook wanneer deze opbouwend en kritisch is...
Vervolg vierluik: De oudste zoon

* Een uitleg van Marten Visser, die GlobalRize heeft opgezet en daarbij de site: Bijbelwoord. 

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Mijn eigen plekje in 't gezin(2)

Wat beweegt de oudste zoon? (Lukas 15: 11- 32) Wie is hij? En waarom doet hij wat hij doet? En herkennen wij zijn gedrag in ons eigen leven? Ik wel. Op verschillende manieren:

• 
  Tracht ik naar Gods geboden te leven, "stiekempjes" vanwege angst voor mijn Vader? Strijd ik tegen mijn zonden, omdat ik anders niet in de hemel kom bij Hem? M.a.w.: denk ik met gehoorzaam te zijn, iets te verdienen?
• Of doe ik dit alles uit liefde, omdat Zijn Zoon betaald heeft voor ál mijn zonden en ik daarom tot Mijn Vader in de hemel mag komen?
• Welke rol speelt de liefde tot God en mijn naaste in mijn leven?
• Waarom was ik gehoorzaam aan mijn aardse vader en moeder? Waarom was en ben ik zo vaak perfektionistisch?
• Hoe ging of ga ik met mijn (klein-)kinderen om, wanneer ik dit soort gedrag zie? Als zij gehoorzaam zijn om lief gevonden te worden. Of jokken als ze iets zondigs/verkeerds gedaan hebben, om diezelfde reden? En maak ik me daar nooit schuldig aan?
• Voel ik mezelf beter dan een ander, waarvan ik 'denk' dat die minder 'gelovig' leeft? Minder gehoorzaam is aan Gods geboden... M.a.w.: Hoogmoed. 

Ik denk hierbij bijvoorbeeld(wat mezelf betreft) aan de persoon die aan het Heilig Avondmaal deelneemt, maar de dankdienst voor het Heilig Avondmaal overslaat. En ook niet elke zondagse eredienst aanwezig is. 

Hebben ze niet de behoefte de HEERE steeds beter te leren kennen? Om daarom die mogelijkheden aan te grijpen? Zoals ook deelnemen huisbijbelkringen of zoiets dergelijks? Dichtbij Hem zijn? Ik begrijp het niet...

En waarschijnlijk sta ik daardoor ook veel te snel met mijn oordeel klaar, zonder de reden hiervan te kennen. Het is zo kwetsbaar om ernaar te vragen. Het komt al snel veroordelend over. Bovendien: ben ik beter, wanneer ik dit wel doe?

Het voelt wel zo.

Maar: Ben ik vol van liefde voor de HEERE? En vol overgave aan Hem? Leef ik mijn leven door de genade van Jezus Christus? Zit ik ALTIJD met deze levenshouding in de

eredienst? En in mijn dagelijkse leven? Heb ik liefde tot mijn naaste? Zou ik dan die persoon niet juist willen begrijpen en aanmoedigen wel te komen of het goede te doen, in plaats van hen in stilte te 'veroordelen'? 

Tja..., ons gevoel(ook bij mij) staat tegenwoordig wel wat te veel centraal. We hebben ons gevoel met verstand te beoordelen. Is het wel baar Gods Woord? Of leidt dat gevoel mij juist verder van Hem weg/af?  Ik lees Psalm 133 in zijn geheel. De onderstaande verzen springen eruit voor mij.

Psalm 133: 1 en 3b:
Een pelgrimslied, van David.
1. Zie, hoe goed en hoe lieflijk is het dat broeders ook eensgezind samenwonen.

3b. Want daar gebiedt de HEERE de zegen en het leven tot in eeuwigheid.

Is dit niet wat de Vader Zijn zoons en ook mij en jou heeft willen leren? Gods genade en liefde voor ons is zo oneindig groot, voor ons die het niet verdienen... Zoveel ruzie en oorlog in deze wereld. En waarom? Omdat we het beter denken te weten dan de ander. M.a.w.: Hoogmoed! En in hoogmoed zit geen liefde tot de ander enkel liefde tot onszelf. En wat brengt het ons?

Toen ik het woord hoogmoed met de zoekfunctie van de digitale Bijbel opzocht, realiseerde ik me wat een belangrijk thema dit is in Gods Woord. 171 resultaten! In het Oude Testament o.a.:

Spreuken 16:18 Trots komt vóór de ondergang, en hoogmoed komt vóór de val. 

Spreuken 15:25a Het huis van hoogmoedigen vaagt de HEERE weg,

En het Nieuwe Testament:

1 Petrus 5:5 Evenzo, jongeren, wees aan de ouderen onderdanig; en wees allen elkaar onderdanig. Wees met nederigheid bekleed, want God keert Zich tegen de hoogmoedigen, maar de nederigen geeft Hij genade.

Opvallend voor mij is dat het tegenovergestelde woord nederig, "maar" 39 resultaten geeft. Heel toepasselijk vond ik met betrekking tot de oudste zoon:
Filippenzen 2:3 Doe niets uit eigenbelang of eigendunk, maar laat in nederigheid de een de ander voortreffelijker achten dan zichzelf.

Ja..., hoogmoed en liefde(dit laatste woord wordt nog veel meer genoemd in de Bijbel dan de eerste) zijn belangrijke thema's. En eerlijk? Mensen merken het misschien niet aan mijn buitenkant, maar ik worstel er regelmatig mee omdat ik mezelf te vaak meer lief heb dan een ander... Ja zèlfs meer dan de HEERE. Terwijl ik wéét het wat Jezus voor mij gedaan heeft... Het is om stil en klein van te worden!

Van een reactie word ik blij openbaar via deze blog of privé via contactformulier bij deze blog . Oók wanneer deze opbouwend kritisch is.

Volgende keer gaat het over de Vader in deze gelijkenis. Tot dan!

De volgende en laaste van de drieluik: De Vader
De vorige(en eerste) van de drieluik: De jongste zoon

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄