Kostbaar leven...

 

Wanneer je in een christelijk gezin geboren wordt, wil dat niet automatisch zeggen dat je een christen bent of wordt.

Eén van de vijf kinderen die wij uit Gods hand kregen, heeft bewust God vaarwel gezegd. Dat doet pijn...

Een jong stekje dat we planten in vruchtbare grond is kwetsbaar. We voeden het met mest/pokon. Geven het water en zorgen dat zon zijn warmte erop laat schijnen. Onkruid halen we weg, zodat het niet verstikt. De tijd verstrijkt en het stekje groeit prachtig en gaat zelfs bloemen of vruchten geven... 

Is het zo ook niet met de kinderen die we uit Gods hand krijgen?

Ouders hebben de

belangrijke en verantwoordelijke
opdracht hen te voeden en te beschermen. Onze kinderen bekeren is voor ons onmogelijk. 

Maar wat kunnen wij wel doen? 

Wat wij wel kunnen doen is hen voeden met Gods Woord en hun voorleven. Is dat niet vergelijkbaar met de mest voor het stekje? De dingen die ons leven verhinderen om Christus te volgen, verwijderen we uit ons leven, zoals het onkruid bij het stekje. Kunnen wij dit perfekt? Nee, helaas. Het gaat regelmatig met lek en gebrek. Zo is mijn ervaring althans... 

Is dat bij jou anders?

Hoewel onze zoon God vaarwel gezegd, zijn wij geen ouders zonder hoop. Zolang er leven is, is er hoop èn vertrouwen dat God zal doen wat goed is. Denkend aan Augustinus en zijn biddende moeder Mocnica. Bij God zijn alle dingen mogelijk, ondanks mijn onvermogen als moeder!

Dankbaar ben ik daarom, dat het niet van mij afhangt. God is het Die rechtvaardigt en niet de mens... Lees Romeinen acht  wel maar eens. Het is Gods Heilige Geest Die wij in ons "moeten" toelaten te werken:

Romeinen 8:1 Dus is er nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest.

Neemt niet onze verantwoordelijkheid weg om onze kinderen biddend de weg naar de HEERE te wijzen. Hen te laten dopen (formulier Heilige Doop) in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest(Het water bij het kwetsbare stekje). Hen wegwijs maken in Gods Woord, de Bijbel. Onze kinderen als het ware in de Zon laten lopen... Zodat zij, wanneer ze tot verstand

gekomen zijn, de juiste keuze maken. Die keuze van overgave, aan hun Schepper en Zaligmaker, is hun éígen verantwoordelijkheid. En is diezelfde verantwoordelijkheid die wij hebben genomen, door de werking van Zijn Heilige Geest, om Hem te volgen en voor altijd in Zijn nabijheid te leven.  Nu in gebrokenheid. Straks: In héérlijke volmaaktheid, zoals de HEERE ons bedoeld heeft.

Fantastisch toch?! Laten we samen onze verantwoordelijkheid nemen. Als kind van onze ouders, als ouder van onze eventuele kinderen en kleinkinderen. Maar nog belangrijker:

Als kind zijnde, van onze Vader in de hemel!

Gezegende week gewenst, in het nemen van deze verantwoordelijkheid.

* Bij de achtergrond van het plaatje heb ik bewust rekening gehouden met de betekenis van kleuren in de kerk. Groen staat in het kerkelijk leven voor hoop en groei. Rood verwijst naar de Heilige Geest, vuur, liefde en/of het bloed van martelaren.

Reacties worden zeer gewaardeerd. Ook kritische, mits respectvol natuurlijk😅.

Een aan deze post gerelateerde post: Over(-gave)

Tot een volgende keer. Wil je geen post missen? Klik op de link van mijn blog of stuur een mailtje, met jouw e-mail. Dat is meer privé. Ik zal hem alleen gebruiken om je posten toe te zenden😉. Wees gerust, je mail zal niet overlopen.