Het christelijke huwelijk

Dit Bijbelgedeelte uit de eerste brief van Petrus(1Petrus 3:1 - 7) heb ik lang laten liggen. Het is een teer en kwetsbaar onderwerp. In mijn familie en kerk komt inmiddels ook echtscheiding voor. Dat doet pijn... Zouden wij christenen niet beter 'moeten' weten?

In mijn naïviteit dacht ik voorheen: 
Wanneer je christen bent, ga je niet scheiden. Want als je christen bent, dan gedraag je je daar toch ook naar?

De praktijk blijkt weerbarstiger dan de theorie. Helaas! Het doet mij pijn om te horen en zien, dat dit steeds vaker gebeurd.

Hoe komt dat toch?

Ik ga op deze vraag geen antwoord kunnen geven. Behalve dat wij zondige mensenkinderen zijn. Lees Mattheüs 19: 1- 12 maar eens. De heiligheid van het huwelijk.

Kunnen we het voorkomen? 

We hebben vanuit Gods Woord, een opdracht aan ons ieder persoonlijk. Namelijk wat Petrus hier tegen ons zegt. Laten we, in ieder geval, alsjeblieft bereidwillig onze knieën buigen en ons onderwerpen aan Gods Woord. Verdraagzaam zijn. Zoals ook in het vervolg staat van deze brief van Petrus. En ook in Romeinen 14(Verdraagzaamheid) 

Voorkom je daarmee alle echtscheidingen?

Dat durf ik niet te zeggen. Een goede voorbereiding voor een huwelijk, en dus ook het kiezen van een partner is heel belangrijk. En toch?! Verschillende echtparen, waarvan ik meende dat zij een goed huwelijk hadden dat beter functioneerde dan het mijne, zijn gescheiden... Ik keek naar hen op, zogezegd. Met verdriet zie ik daardoor leden uit onze kerkelijke gemeente vertrekken. Maar niet alleen vanwege bovenstaande reden. 

Ik zucht verdrietig en diep... Wat mij het meest pijn doet, is dat wij(ook ik!) christenen, zo'n slecht voorbeeld zijn voor de wereld. Misschien egoïstisch, maar het doet mij ook pijn dat ik daardoor teleurgesteld raak in mijn medechristenen. Wat maken wij toch een ruzie onder elkaar. De eenheid die wij zochten via de samen op weg, waarvan het proces in 1961 is begonnen, heeft uiteindelijk geresulteerd in nog meer kerken. Via de social media 'katten' we elkaar af... En de duivel lacht in zijn vuistje. Die christenen maken de kerk en elkaar van binnenuit kapot...  

Ben ik pessimistisch? Naar de mens gesproken wel. Maar er is een God Die erboven staat! Hij heeft Zijn Zoon gegeven voor al onze zonden... Het staat zo mooi verwoord in het formulier voor het vieren van het Heilig Avondmaal:

Zolang zij aan zulke zonden vasthouden, moeten zij zich onthouden van dit brood en deze wijn, die Christus alleen voor Zijn gelovigen bestemd heeft, opdat hun straf en veroordeling niet des te zwaarder worden.

Maar dit alles wordt ons, geliefde broeders en zusters, niet voorgehouden om de verslagen harten van de gelovigen te ontmoedigen, alsof niemand tot het Avondmaal des Heeren zou mogen gaan dan wie zonder enige zonde is. Want wij komen niet tot dit Avondmaal om daarmee te tonen dat wij in onszelf volkomen en rechtvaardig zijn. Integendeel, omdat wij ons leven buiten onszelf in Jezus Christus zoeken, belijden wij daarmee dat wij midden in de dood liggen.

Laten we in onderwerping aan de HEERE en Zijn Woord, eenheid zoeken over kerkmuren heen... We hebben elkaar nodig om volhardend standvastig te blijven staan in het geloof.* Een gezegende week en wijsheid gewenst, wanneer je in de praktijk van jouw leven met echtscheiding te maken hebt of krijgt! 

Een reactie(ook een kritische), wordt zeer gewaardeerd.

Vorige gedicht in deze serie: Lijden omwille van het goede
Volgende gedicht in deze serie: Leven naar de wil van God

*Op de HSV online zit een zoekfunctie voor een specifiek woord. Vul de woorden volharden en standvastig afzonderlijk van elkaar daar in. 

Wil je geen blog missen? Volg me dan via de link op mijn site