Hemels licht in een aardse jas

 

Geluk... Wie is er niet naar op zoek? 

Als kind had ik een heel verlanglijstje voor mijn verjaardag. De speelgoedfolders werden stukgelezen en ik dacht:
Als ik alles krijg wat op mijn lijstje staat, dán ben ik gelukkig... Mijn moeder probeerde me destijds al te temperen met een ontnuchterende waarheid:
"Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak, Yvonne."

Maar ik was hardleers. Als ik een leuke baan krijg. Of als ik een lieve vriend krijg... Toen dat zo was, bleek het nog niet genoeg. Als ik maar kinderen mag krijgen, ja dán ben ik gelukkig. Telkens wanneer een verlangen in vervulling ging, verschoof ik mijn blik alweer naar het volgende. Waarom?Omdat ik dat kortstondige gevoel van geluk zo graag wilde vasthouden!

Altijd wat te wensen

Heel eerlijk? Ik maak me er nog regelmatig schuldig aan...Hoe vaak verlang ik niet naar iets nieuws, simpelweg omdat het zo mooi is?  

Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om Kleding naaien. Dan zit ik weer achter die naaimachine en zie ik hoe een prachtig, goedkoop stofje verandert in een rok, bloes, jurk of broek voor mijn kleinkinderen of mezelf. Er verschijnt een glimlach op mijn gezichtbij het vooruitzicht:

Wat wordt het leuk!


Maar zodra het kledingstuk af is, begint het alweer te kriebelen. Dan móét er een nieuw project komen. Waarom eigenlijk? Is het nodig? Word ik hier écht gelukkig van?

Rupsje Nooitgenoeg

Bij het maken van dit 'elfje' boven deze blog, realiseerde ik me dit opnieuw: wanneer ik me consequent richt op aardse verlangens, verander ik in een soort 'Rupsje nooit genoeg'. Ik raak nooit volledig vervuld; er blijft altijd iets te wensen over. 

Is dit verkeerd? Nee, dat niet direct. Maar ik ervaar in mijn leven wel dat mijn moeder gelijk had. Het bezit van de zaak, geeft hier op aarde altijd een stukje onvoldoende bevrediging.

Hoe komt dat toch?

Er schoot een gedacht door mijn hoofd:
Voldoe ik wel aan Gods doel met mijn leven, door puur mijn eigen verlangens te vervullen van ál mijn verlangens? Nee toch zeker?! God heeft mij niet geschapen om materiële zaken

na te jagen, maar om Hem de lof en de eer te geven.

Versieren met goede daden

Jezus heeft betaald voor mijn zonden. Nog dieper. Hij heeft betaalde voor mij omdat ik een zondaar ben! Omdat Hij dat voor mij deed wil ik - dwars tegen mijn vleselijke natuur in - niet meer zondigen. De Heilige Geest helpt mij daarbij. Hier op aarde heb ik door Zijn Geest en Woord te strijden met mijn vlees en de 'gevallen' wereld om mij heen, maar wat is het heerlijk als ik Zijn Evangelie mag versieren met daden die daarbij horen!

Op die momenten mag ik het zout der aarde en het licht op de kandelaar zijn, zoals Jezus dat noemt in Mattheüs 5: 13-16.
Vers 16 raakte me diep:
Mattheüs 5:16 Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken. 

Evangeliseren is dus náást het delen van Gods Woord aan de mensen om ons heen, tevens het delen van goede werken! Een grote verantwoordelijkheid. Kunnen we dat wel? 

Alleen uit genade. In Efeze 2  lezen we dat wij niet kunnen roemen in onze goede werken. God heeft ze in ons voorbereid, om die te doen...
Efeze 2:10 Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.

Het mooiste komt nog

Nu gaat dat nog met vallen en opstaan. Met lek en gebrek. Soms proeven we even van dat heerlijke, pure geluk. Maar ons grootste geluk ligt in de toekomst. Straks, in de eeuwigheid, zullen we God volmaakt verheerlijken met alleen nog maar goede werken. Zonder strijd, volledig beantwoordend aan het doel waarvoor God ons heeft gemaakt.

Het bezit van de zaak stelt hier op aarde misschien teleur, maar onze toekomst is zeker:

Het allermooiste komt nog... Díé wetenschap en dat geloof in Jezus Christus verlicht ons ons leven opdat we het aardse leven kunnen "doorleven". Daarbij laten we Zijn licht schijnen in een wereld verloren in schuld! 

Het allermooiste komt nog! Die wetenschap en dat geloof in Jezus Christus verlichten ons leven en geven ons de kracht om door te gaan. Zo laten we Zijn licht schijnen in een wereld vol schuld. Hoe heerlijk: 

Het allermooiste komt nog!

• Herken je het gevoel van 'Rupsje nooitgenoeg' in je eigen leven? Waar zoek jij jouw geluk in als je eerlijk bent?
• God heeft goede werken voor ons klaargelegd om in te wandelen. Op welke manier hoop jij vandaag een lichtje of het 'zout der aarde' te zijn voor de mensen om je heen?
• Maakt het bezit van de zaak jou op dit moment 'stiekem' gelukkig, of verlang je ook naar 'het allermooiste' dat nog komt?

Posts aan deze post gerelateerd zijn:

• Rupsje nooit genoeg
• Egocentrisme versus Christocentrisme
• Zijn levensdoel met ons

Verlangen naar Thuis: Vreemdelingen op aarde?

  

Waar is jouw echte thuis?

Mijn thuis... Waar is dat? Waar is jouw thuis?  

De afgelopen tweeëneenhalve week waren we op fietsvakantie. Vanuit ons huis naar Maastricht, toen naar Pieterburen en weer terug naar huis. Het zette mij aan het denken: 

Waren wij 'vreemdelingen' op aarde, zoals Petrus beschrijft in zijn brief?

1 Petrus 1:1 Petrus, een apostel van Jezus Christus, aan de vreemdelingen in de verstrooiing in Pontus, Galatië, Kappadocië, Asia en Bithynië,

2. uitverkoren overeenkomstig de voorkennis van God de Vader, door de heiliging van de Geest, tot gehoorzaamheid en besprenkeling met het bloed van Jezus Christus: moge genade en vrede voor u vermeerderd worden.

Ons lichaam als een tijdelijke tent

Paulus spreekt in 2 Korintiërs 5 over ons aardse huis of tent. Ons lichaam is als het ware een aardse tent die afgebroken wordt. Dit lichaam is tijdelijk, tot Zijn wederkomst op aarde óf tot wij sterven. Maar gelukkig is dat niet het einde. Er is ook een gebouw van God, niet met mensenhanden gemaakt:

2 Korintiërs 5:1 Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.

2. Want in deze tent zuchten wij ook, en verlangen wij er vurig naar met onze woning die uit de hemel is, overkleed te worden,

Verlangen naar rust 

Uitzicht op de Zevenheuvelenweg
tussen Groesbeek en Nijverdal 

Ik weet niet hoe het voor jou is, maar ik kan weleens erg moe worden van mezelf en de aarde met alles wat erbij hoort. En dat is niet vanwege al het prachtige dat God ons nog heeft nagelaten. Want daar hebben we de afgelopen weken juist intens van mogen genieten! 

De eenzame fietser 🤭

Het was overigens best een zware tocht: ongeveer 1000 kilometer op een 'gewone' fiets zonder elektrische ondersteuning. Dat was pittig, zeker met de hitte en de harde wind die er later in de tweede week was. Wat keken we uit naar onze thuiskomst, met alle gemakken en luxe die we in huis hebben. Ons thuis!

Een vooruitzicht dat moed geeft

Precies zo kijk ik er ook naar uit om straks bij mijn Schepper en Zaligmaker te zijn. Juist door de zonden en de gebrokenheid die wij hier op aarde dagelijks ervaren... Ja, op zulke momenten verlang ik ernaar om bij Hem te zijn. In die stad met paarlen poorten, om voor eeuwig in Zijn nabijheid te mogen leven.

Dit héérlijke vooruitzicht geeft moed om hier op aarde weer  verder te gaan:

2 Korinthe 5:8 Maar wij hebben goede moed en wij hebben er meer behagen in om uit het lichaam uit te wonen en bij de Heere in te wonen.

Praat mee!

Herken jij dit verlangen naar 'Thuis' weleens in je eigen leven? 

Ik lees je reactie heel graag hieronder of via het contactformulier. Alles wat je via die weg met mij deelt, blijft uiteraard volledig vertrouwelijk. 

Tot de volgende keer!

Verstand, gevoel en het Kruis: Mijn zoektocht naar evenwicht

 

In mijn leven heb ik heftige dingen meegemaakt. Ik denk dat ik daar zeker niet de enige in ben. Bovendien hangt het van iemands karakter af hoe je op die heftige gebeurtenissen reageert. 

Mijn manier was om die pijn weg te stoppen, alsof het er niet was. Niet handig. Want de pijn is er natuurlijk wel en heeft invloed op mijn leven! Er zijn mensen met een ander karakter die juist verzwelgen in de pijn. Op een andere wijze heeft dit ook impact op hun leven...

In onze huidige samenleving spelen emoties en gevoelens een heel belangrijke rol in hoe wij leven. Vaak geven onze

gevoelens de doorslag in plaats van ons verstand.  Gevoel en verstand. 

Hoe houd ik die in evenwicht?

Het bovenstaande gedicht is van lang geleden. Tot op de dag van vandaag was ik er nog niet aan toe om het te delen. De pijn was zo groot dat ik die niet wilde ervaren. Door het te delen werd het reëel. En toch? Het mag er zijn! God geeft gevoelens niet voor niets. Júist door rekening te houden met deze pijnlijke - en natuurlijk ook andere - gevoelens, kan ik

verstandige, op Gods Woord gebaseerde beslissingen nemen... Want ook dat heeft God mij gegeven:

Verstand!

Ja, nog meer. Hij heeft medemensen gegeven, om bij uit te huilen. Gedeelde smart is halve smart. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd. Nog belangrijker:

Hij heeft Zichzelf gegeven. Zijn Zoon aan het kruis en Zijn Heilige Geest om mij te troosten en te dragen tijdens mijn aardse rondwandeling.
 
Door dat kruis, dat Hij gedragen heeft, is mijn relatie met Zijn Vader hersteld. Daardoor zal ik straks in de nimmer eindigende eeuwigheid bij Hem zijn, verlost van zonden en pijn. 

Nadenkertjes om eventueel te delen:

• Hoe vind jij de balans tussen je gevoel en je verstand?
• Herken jij de neiging om pijn weg te stoppen, of reageer jij juist heel anders?
• Wat betekent de troost van de Heilige Geest voor jou in moeilijke tijden?
  
  

Een reactie vind ik fijn, maar ik begrijp heel goed dat je een kwetsbare of gevoelig liggende reactie liever privé doet. En dat kan! Via het contactformulier naast het bovenstaande gedicht. Je kunt erop vertrouwen, dat alles wat je tegen mij zegt, tussen ons beiden blijft.

Tot de volgende keer!

 

De Eeuwige Keus

Moeilijk vind ik het...

"Wat?", vraag jij je af? 

Nou, het nemen van beslissingen die wellicht pijnlijk zijn voor een ander. Soms leidt dit tot onenigheid met mensen die dicht bij mij staan. Dat doet pijn...

Wat als ik anders besluit? Met andere woorden: kies ik ervoor om de vrede met die persoon te bewaren? Doe ik wat die persoon graag wil dat ik doe? Ook wanneer ik daarmee tegen Gods Woord inga? Dán derf ik de vrede met de HEERE. Bovendien: heb ik mijn naaste werkelijk lief met willens en wetens Gods Woord niet serieus te nemen, door de vrede met hen te behouden? Dit is een dagelijkse worsteling voor mij.

Bovenstaande vraag laat ik tot mij doordringen en zo kom ik bij Mattheüs 10 uit. 

Mattheüs 10:37(HSV) Wie vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mij niet waard; en wie zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mij niet waard. 

Ja, ik weet dat dit gedeelte specifiek de uitzending van de discipelen betreft. Desondanks geloof ik dat het ook voor mijn persoonlijke leven van belang is!

Namelijk: wanneer ik het Evangelie niet versier met de daden die daarbij horen, en ik God tekort doe met mijn gedrag? Hoe zal mijn naaste het Evangelie dan ooit serieus kunnen nemen? Titus 1:16 Zij belijden dat zij God kennen, maar zij verloochenen Hem met hun werken, aangezien zij verfoeilijk zijn en ongehoorzaam en tot elk goed werk ongeschikt(HSV). Juist dán heb ik dus mijn naaste niet lief, want ik verloochen God met mijn zondige daden... 

Aardse vrede gaat voorbij, maar Hemelse vrede blijft voor eeuwig. Christus is immers gekomen om vrede te brengen tussen Zijn Vader en ons. Die verticale vrede is vele malen belangrijker, dan de horizontale vrede tussen mensen. Wat verlang ik ernaar dat de mensen  die ik zó liefheb, die eeuwige vrede zullen ontvangen. 

Heb jij die Eeuwige Keuze al gemaakt?

Ilona van Bijbeltijd heeft hierover een interessante blog geschreven. Kijk eens op: Vrijheid/Bijbeltijd.