Vermaning tot liefde en vrede

Deze eerste brief van Petrus(waarvan ik nu nu hoofdstuk 3 vers 8 - 12 behandel) is geschreven aan de christelijke gemeenten die verstrooid waren over heel Klein Azië, in verschillende provinciën(Pontus, Galatië, Kappadocië, Asia en Bithynië), van het toenmalige Romeinse rijk, het huidige Turkije. Daar werden zij bespot en vervolgd vanwege hun geloof in hun Zaligmaker, Jezus Christus. 

Ook wij worden bespot of bedreigd 

Ook wij worden, in de huidige tijd, bespot of bedreigd. Gods Woord is helder, maar durven wij nog eerlijk ervoor uit te komen dat mensen van hetzelfde geslacht geen relatie mogen hebben gelijk een gehuwd hetero echtpaar? De vragen rondom lhbtiq+? En durven wij nog te zeggen dat een vrouw geen abortus mag plegen? Denk ook aan de schepping of de evolutietheorie. Mensen die niet willen geloven dat zij geschapen zijn door God, hoor ik de Bijbel regelmatig een 'sprookjesboek' noemen. En bij gesprekken over bovenstaande actuele onderwerpen, worden ze boos wanneer ik me vasthoud aan wat God in de Bijbel heeft laten opschrijven.

Een verwarrende tijd

Wij leven nu in een verwarrende tijd. Er zijn  veel kerken, waar Gods Woord verschillend wordt uitgelegd en ook anders wordt gepraktiseerd. Sommige kerken keuren een huwelijk met mensen van hetzelfde geslacht goed. Andere kerkelijke gemeenten weer niet. En allen zeggen: "Luister naar mij. Ik leg de Bijbel op de goede manier uit." Mede daardoor word ik regelmatig niet serieus genomen door mensen die niet kerkelijk zijn. Want, zeggen ze tegen mij: "Je kan de Bijbel op veel andere manieren uitleggen, kijk maar naar die bekende personen als: Reinier Sonneveld, Paul Visser, David de Vos, Chris Verhagen, de paus, Gijsbert van de Brink of Gert van de Brink." Maar is dat ook zo?!

Voetgangers op een voetstuk 

Lange tijd zette ik voorgangers op een voetstuk. Dat was niet goed. Ik leerde een Bereeër te zijn. (Handelingen 17 vers 11). En is dat niet belangrijkste? 

Ik werd er namelijk helemaal van in de war. Dus vraag ik me daarbij altijd af: "Wat leert God mij, door Zijn Woord en Geest?"

Terug naar de brief van Petrus 

Petrus wilde de verstrooide christenen met deze brief bemoedigen en aansporen tot standvastigheid in het geloof. Bovendien riep hij hen op om, ondanks alle tegenstand, naar Gods Woord te blijven leven en eensgezind te zijn!

Waartoe stimuleerde Petrus hen dan? 

• Door goed te zijn voor elkaar. Dat betekent elkaar aansporen om gehoorzaam te zijn aan Gods geboden. Niet met boze woorden, maar liefdevol en barmhartig. 
• Door zelf ook rein te leven! Petrus haalt in dit gedeelte Psalm 34 ruimschoots aan. Bijvoorbeeld vers 15- 17: "Keer je af van het kwaad en doe het goede; zoek de vrede en jaag die na. De ogen van de HEERE rusten op de rechtvaardigen, Zijn oren zijn gericht op hun hulpgeroep. Het aangezicht van de HEERE is tegen hen die kwaad doen: Hij zal hun nagedachtenis van de aarde uitroeien." 
  
  

• Hij riep op tot eensgezindheid, zoals Paulus dat ook deed in 1Korinthe 3!

De vrucht in ons dagelijks leven

Zijn de vruchten van de Geest uit Galaten 5 vers 22  zichtbaar bij ons?

Ook Paulus roept ons in Romeinen 12 met diezelfde woorden op om te leven voor God en in onderlinge liefde:

"Wees eensgezind onder elkaar. Streef niet naar de hoge dingen, maar houd u bij de nederige. Wees niet wijs in eigen oog. Vergeld niemand kwaad met kwaad. Wees bedacht op wat goed is voor alle mensen."(vers 16-17)

Het bemoedigt mij dat God luistert naar mijn gebed, omdat ik rechtvaardig ben door het bloed van Zijn lieve Zoon! Het zorgt ervoor dat ik volhard in het volgen van Hem door het goede te doen, hoewel ik me realiseer dat dit met vallen en opstaan gaat. Alle mensen zijn zondaars, ik dus ook. 

Maar daar blijft het niet bij

In Romeinen 3:10 staat geschreven: 

"Er is niemand rechtvaardig, ook niet één,"

Maar daar blijft het niet bij. Wij kunnen gerechtvaardigd worden door het bloed van Gods geliefde Zoon! En ik dank God, in de Heere Jezus Christus, Die mij gerechtvaardigd heeft!

Romeinen 3:23-24 zegt hierover zo krachtig: 

"Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God, en worden om niet gerechtvaardigd door Zijn genade, door de verlossing in Christus Jezus."

Hoe is dit voor jou? 

1. Wie zet jij op de hoogste troon?
2.  Leef jij dit aardse leven door de rechtvaardiging van Gods eniggeboren Zoon?
3. Word je bemoedigd door de woorden die Petrus in 

Neem je de tijd om hierover na te denken? Ik begrijp er komt veel op ons af in deze tijd, maar misschien heb je wel eventjes de tijd om te reageren? 

Ik heb de waarheid niet in pacht. Probeer alleen de Bijbel te laten spreken. Mocht jij dus andere bevindingen hebben van deze brief, dan hoor ik het graag. Van elkaar kunnen we leren, door Zijn Woord en Geest!

Gods overvloedige vrede en genade toegewenst en tot een volgende keer!

Van ik naar wij...

De kracht van verbondenheid: tussen ego, zelfopoffering en het drievoudig snoer

Het leven kan soms voelen als een lange weg vol kwelling en teleurstelling. Misschien herken jij dat? In mijn eigen leven merk ik dat hoe meer ik mezelf en mijn verlangens centraal stel, hoe ontevredener ik word. Het is de dwaasheid van de gierigaard: de egocentrische* eis: “Ik mijn geluk in mijn leven moet jij mij geven?” Dat is de valkuil van mijn ego. Maar het tegenovergestelde is net zo schadelijk. Wanneer ik verval in grenzeloze zelfopoffering/altruïsme** — “Jij jouw geluk in jouw leven wil ik jou geven?”

— wordt de last van mijn leven zwaar. Alleen 'eisen' put uit, maar alleen 'geven' put óók uit. Beide uitersten laten me leeg achter.

De kracht ligt in iets anders: symbiose***: samen sta je sterk.

“Twee zijn beter dan één; zij delen de beloning van het werk.” — Prediker 4:9

De leegte van het alleen zijn Prediker 4 laat zien hoe belangrijk samenwerking en emotionele betrokkenheid zijn. Vers 8 beschrijft iemand die zichzelf altijd

centraal stelt. Hij werkt, zwoegt en verzamelt om zijn verlangens te vervullen. Maar verzadigt dat leven hem werkelijk? Nee. Hij heeft niemand met wie hij zijn inspanningen kan delen. Hij vraagt zich niet af voor wie hij zo hard ploetert. Waarom ontneemt hij zichzelf de vreugde van al het werken?

Het is de ijdelheid om zelf groot te worden, maar het is nooit goed genoeg. Het is een leeg, eenzaam en vluchtig bestaan.

Dit Bijbelgedeelte leert mij hoe belangrijk het is om niet alleen aan mezelf te denken, maar ook aan de ander. God heeft de mens niet gemaakt om alleen te staan, maar om er voor elkaar te zijn. Dat geeft kracht, steun en vreugde — aan de gever én aan de ontvanger. Dat lees ik in de verzen 9–12. Het drievoudig snoer: meer dan een huwelijksmetafoor

In vers 12 staat:

“Een drievoudig snoer wordt niet snel verbroken. 

Ik dacht altijd dat deze tekst alleen betrekking had op het huwelijk, maar dat is niet zo. Het geldt voor álle relaties. Matthew Henry( zie de online Bijbelverklaring) legt prachtig uit dat dit snoer geestelijk verwijst naar de gemeenschap van christenen, waarin Christus aanwezig is door Zijn Geest. De gierigaard uit vers 8 is geestelijk leeg: zijn ziel is als het ware getrouwd met zijn bezit. Zijn rijkdom is zijn afgod geworden. Hij kent geen rust en vergeet te zorgen voor zijn onsterfelijke ziel en zijn eeuwige toekomst.

Het drievoudig snoer gaat niet alleen over het huwelijk, maar ook over vriendschap en christelijke gemeenschap. “Waar twee of drie in Mijn Naam bijeengekomen zijn, daar ben Ik in hun midden.” — Mattheüs 18:20

Ik vind die uitspraak van Matthew Henry in zijn Bijbelverklaring zo treffend: Gezelligheid**** is het geneesmiddel voor het kwaad van gierigheid, egoïsme en ijdelheid. God zei tevens in Genesis 2:18:

“Het is niet goed dat de mens alleen is; Ik zal een hulp voor hem maken als iemand tegenover hem.”

Het drievoudig snoer gaat dus niet alléén over het huwelijk, maar ook over vriendschap.

Ik moet denken aan wat ik eens las over geestelijke EHBO: een echte christelijke vriend kijkt niet lijdzaam toe wanneer je valt — in zonde, depressie of wanhoop. Hij veroordeelt niet, maar zoekt je op, bidt met je en herinnert je aan Gods genade. Dat is het geheim van het drievoudig snoer: twee gelovigen die elkaar vasthouden zijn sterk, maar het snoer wordt pas onbreekbaar wanneer Christus zich door de Heilige Geest met hen verbindt.

Een spiegel voor mijn eigen leven

Deze woorden houden mij een spiegel voor. Ga ik als christen volledig op in carrière, hobby’s en succes, ten koste van mijn gezin, huwelijk en kerkgang? Lijk ik op de persoon uit vers 8? Voor wie werk ik zo hard als ik de belangrijkste relaties — met God en mijn naaste — ervoor opoffer?

En wanneer mijn naaste lijdt — lichamelijk, psychisch of geestelijk — kijk ik dan toe? Of sla ik een arm om hen heen, bied ik een luisterend oor en reik ik een helpende hand — biddend en gericht op Christus? Om zo samen de focus op Christus' genade te houden? Verbondenheid vraagt dat ik zowel de ik-gerichte eis als het grenzeloze zelfopofferende geven overstijg. Pas dan ontstaat er een liefdevolle symbiose waarin Christus de derde draad vormt — het snoer dat niet breekt.

Samengevat

Wanneer Christus niet het fundament is, mist elke relatie de dragende kracht van het drievoudig snoer. Een christelijke relatie — huwelijk, vriendschap, gemeente — is pas bestand tegen de stormen van het leven wanneer beide personen knielen voor God en zich laten leiden door de Heilige Geest.

Het leven begint vaak in de koude schaduw van eenzaamheid. De mens ploetert voort, gedreven door een honger naar rijkdom die nooit wordt gestild. Men vergeet te vragen voor wie hij dit alles doet. Maar wanneer we zowel de ik-gerichte eis als het grenzeloze zelfopofferende geven overstijgen, ontstaat er een liefdevolle symbiose. In die symbiose, of anders gezegd 'verbondenheid', ontdekken we de ware kracht van het samenzijn — gesterkt door een goddelijk snoer dat niet breekt.

Reageer gerust

Raakt dit thema jou? Herken je de spanning tussen ego, zelfopoffering en echte verbondenheid? Deel gerust een gedachte, Bijbeltekst of ervaring. Zo bouwen we samen aan dat drievoudig snoer dat niet breekt.

* 1) Zich in het middelpunt stellend 2) Zelfgericht 3) Op zichzelf gericht 4) Ik-gevoelig 5) Het eigen ik tot middelpunt makend 6) Gericht op zichzelf 7) Zelfzuchtig 8) Zichzelf in het middelpunt stellend. (Online Nederlands woordenboek)

** 'Altruïsme', 'onbaatzuchtigheid' of 'zelfopoffering' is een handeling, een gewoonte of de bereidheid om iets bij te dragen zonder er zelf baat bij te hebben en ook wel een ethische doctrine. 

[psychologie en sociologie] Voortdurende gerichtheid op het welzijn van anderen, vaak met opoffering of verwaarlozing van eigen belang en eigen welzijn. In tegenstelling tot egoïsme. In zwakkere vorm: altruïstische neigingen. (Online Nederlands woordenboek)

*** samenleven, relatie waarbij men zodanig met elkaar versmelt, dat de grenzen tussen de partners vervagen. 
Langdurig samenleven van organismen van verschillende soorten met beider voordeel. (online Nederlands woordenboek)

**** In de plaats van 'Gezelligheid' staat in de papieren versie van de Bijbelverklaring van Matthew Henry 'gemeenschapsgevoel'

Geen kruis? Geen kroon!

Volgen van Jezus: een weg van vreugde én lijden

Het volgen van Jezus vind ik lang niet altijd gemakkelijk. In de praktijk van mijn leven merk ik regelmatig dat deze weg lijden met zich meebrengt. Eén van de pijnlijkste worstelingen is dat onze zoon niet (meer) geloofd dat de Bijbel, Gods Woord, de waarheid is. Hij ontkent zelfs dat God bestaat. Daarnaast hoor ik van mijn collega's dat ik mijn geloof achter mijn voordeur moet laten. Maar hóe kan ik dat doen, terwijl Christus mijn identiteit bepaalt? Ja zelfs is...

Het lijden zit niet alleen in deze situaties die ik hierboven in een paar woorden schets. Het is ook mijn strijd met mijn eigen vlees. Want ik wil zo graag aardig en leuk gevonden worden. En dan zijn er ook nog die boze machten in de lucht:

Efeze 6:12 Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.

De Bijbel leert ons dat wie Jezus volgt, te maken krijgt met lijden. Jezus waarschuwde Zijn volgelingen dat de wereld hen zou haten, net zoals zij Hem heeft gehaat. In de Drie Formulieren van Enigheid wordt het lijden van een christen gezien als een onvermijdelijk onderdeel van het geloofsleven.

Het is geen zinloos lot, maar een kruis dat de gelovige draagt in verbondenheid met Jezus Christus. Het lijden dient tot geestelijke loutering, versterking van het geloof en getuigenis in de wereld. 

De Heidelbergse Catechismus

Zondag 32 wordt gesproken over de vruchten der dankbaarheid. Zijn wij dankbaar dat Christus het kruis op Zich genomen heeft tot verzoening van onze zonden? Wij zijn als het ware Zijn kroon geworden. Want wie in Hem gelooft, komt bij Zijn Vader tot verheerlijking van Zijn Naam.

In zondag 52 gaat het over de zesde bede in het Onze Vader: 'En leid ons niet om verzoeking maar verlos ons van den boze.'  Wij zijn zwak van onszelf en kunnen onze doodsvijanden niet overwinnen (Johannes 15:5 en Psalmen 103:14). 

Onze doodsvijanden. 

Maar wie zijn die doodsvijanden dan?

• De duivel (1petrus 5:8 en Efeze 6:12)
• De wereld (Johannes 15:19)
• Ons eigen vlees (Romeinen 7:23 en Galaten 5:17)

Open Doors heeft een Bijbelleesplan over dit thema: Delen in Jezus' lijden. Toen ik dit las, was ik wel even beschaamd over mijn lijden als christen — waarmee ik deze blog begon. En toch: dit is mijn realiteit, en die hoef ik niet te bagatelliseren. Wel kan ik leren van deze geloofsgenoten. Ook het abc van het GELOOF, heeft hier een goede uitleg over: Lijden om Jezus'wil.
Tot slot: lijden als weg naar Christus Wanneer ik nadenk over het lijden dat verbonden is aan het volgen van Jezus, merk ik dat het mij telkens weer terugbrengt bij Hemzelf. Hij is niet alleen mijn Voorbeeld, maar ook mijn Trooster, mijn Zaligmaker die weet wat het is om verworpen, bespot en miskend te worden. In mijn eigen worstelingen — met mijn zoon, met mijn collega’s, met mijn eigen vlees — mag ik met vallen en opstaan leren om mijn ogen te richten op Hem die het kruis droeg uit liefde voor mij. Het zijn grote woorden, maar het lijden dat ik ervaar is niet zinloos, niet doelloos, niet zonder vrucht. Het vormt mij, het zuivert mij, het drijft mij naar de Vader. En juist daarin mag ik ontdekken dat ik nooit alleen strijd, al voelt dat soms wel zo Toch wéét ik: Christus gaat voor mij uit, en ondanks mijn struikelen draagt Hij mij, door Zijn Geest, erdoorheen .

Misschien herken jij iets van deze strijd. Misschien loop jij ook met vragen, pijn of teleurstelling. Dan wil ik je bemoedigen: houd je vast aan Jezus. Hij heeft beloofd dat wie Hem volgt, Zijn vrede ontvangt — niet de vrede van de wereld, maar die van Hemzelf. Een vrede die dieper gaat dan omstandigheden, die sterker is dan tegenstand, die blijft wanneer alles wankelt.

Mogen wij samen leren om ons kruis te dragen in verbondenheid met Hem, in dankbaarheid, in vertrouwen, en in de zekerheid dat Hij ons nooit loslaat.

Luister je mee naar de lezing die mij inspireerde tot het schrijven van het gedicht en deze blog? Ik hoop dat het jou net zo mag bemoedigen als het mij deed.

Uitnodiging om te delen

Heb jij ook te maken met eenzelfde soort strijd? En heb jij ervaren hoe God je gedragen heeft — of nog steeds draagt —in moeilijke tijden? Ik zou het waardevol vinden, ook voor de lezers van deze blog, om jouw gedachten, ervaringen of bemoedigingen te lezen. 

Tot een volgende keer!

Hemels licht in een aardse jas

 

Geluk... Wie is er niet naar op zoek? 

Als kind had ik een heel verlanglijstje voor mijn verjaardag. De speelgoedfolders werden stukgelezen en ik dacht:
Als ik alles krijg wat op mijn lijstje staat, dán ben ik gelukkig... Mijn moeder probeerde me destijds al te temperen met een ontnuchterende waarheid:
"Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak, Yvonne."

Maar ik was hardleers. Als ik een leuke baan krijg. Of als ik een lieve vriend krijg... Toen dat zo was, bleek het nog niet genoeg. Als ik maar kinderen mag krijgen, ja dán ben ik gelukkig. Telkens wanneer een verlangen in vervulling ging, verschoof ik mijn blik alweer naar het volgende. Waarom?Omdat ik dat kortstondige gevoel van geluk zo graag wilde vasthouden!

Altijd wat te wensen

Heel eerlijk? Ik maak me er nog regelmatig schuldig aan...Hoe vaak verlang ik niet naar iets nieuws, simpelweg omdat het zo mooi is?  

Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om Kleding naaien. Dan zit ik weer achter die naaimachine en zie ik hoe een prachtig, goedkoop stofje verandert in een rok, bloes, jurk of broek voor mijn kleinkinderen of mezelf. Er verschijnt een glimlach op mijn gezichtbij het vooruitzicht:

Wat wordt het leuk!


Maar zodra het kledingstuk af is, begint het alweer te kriebelen. Dan móét er een nieuw project komen. Waarom eigenlijk? Is het nodig? Word ik hier écht gelukkig van?

Rupsje Nooitgenoeg

Bij het maken van dit 'elfje' boven deze blog, realiseerde ik me dit opnieuw: wanneer ik me consequent richt op aardse verlangens, verander ik in een soort 'Rupsje nooit genoeg'. Ik raak nooit volledig vervuld; er blijft altijd iets te wensen over. 

Is dit verkeerd? Nee, dat niet direct. Maar ik ervaar in mijn leven wel dat mijn moeder gelijk had. Het bezit van de zaak, geeft hier op aarde altijd een stukje onvoldoende bevrediging.

Hoe komt dat toch?

Er schoot een gedacht door mijn hoofd:
Voldoe ik wel aan Gods doel met mijn leven, door puur mijn eigen verlangens te vervullen van ál mijn verlangens? Nee toch zeker?! God heeft mij niet geschapen om materiële zaken

na te jagen, maar om Hem de lof en de eer te geven.

Versieren met goede daden

Jezus heeft betaald voor mijn zonden. Nog dieper. Hij heeft betaalde voor mij omdat ik een zondaar ben! Omdat Hij dat voor mij deed wil ik - dwars tegen mijn vleselijke natuur in - niet meer zondigen. De Heilige Geest helpt mij daarbij. Hier op aarde heb ik door Zijn Geest en Woord te strijden met mijn vlees en de 'gevallen' wereld om mij heen, maar wat is het heerlijk als ik Zijn Evangelie mag versieren met daden die daarbij horen!

Op die momenten mag ik het zout der aarde en het licht op de kandelaar zijn, zoals Jezus dat noemt in Mattheüs 5: 13-16.
Vers 16 raakte me diep:
Mattheüs 5:16 Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken. 

Evangeliseren is dus náást het delen van Gods Woord aan de mensen om ons heen, tevens het delen van goede werken! Een grote verantwoordelijkheid. Kunnen we dat wel? 

Alleen uit genade. In Efeze 2  lezen we dat wij niet kunnen roemen in onze goede werken. God heeft ze in ons voorbereid, om die te doen...
Efeze 2:10 Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.

Het mooiste komt nog

Nu gaat dat nog met vallen en opstaan. Met lek en gebrek. Soms proeven we even van dat heerlijke, pure geluk. Maar ons grootste geluk ligt in de toekomst. Straks, in de eeuwigheid, zullen we God volmaakt verheerlijken met alleen nog maar goede werken. Zonder strijd, volledig beantwoordend aan het doel waarvoor God ons heeft gemaakt.

Het bezit van de zaak stelt hier op aarde misschien teleur, maar onze toekomst is zeker:

Het allermooiste komt nog... Díé wetenschap en dat geloof in Jezus Christus verlicht ons ons leven opdat we het aardse leven kunnen "doorleven". Daarbij laten we Zijn licht schijnen in een wereld verloren in schuld! 

Het allermooiste komt nog! Die wetenschap en dat geloof in Jezus Christus verlichten ons leven en geven ons de kracht om door te gaan. Zo laten we Zijn licht schijnen in een wereld vol schuld. Hoe heerlijk: 

Het allermooiste komt nog!

• Herken je het gevoel van 'Rupsje nooitgenoeg' in je eigen leven? Waar zoek jij jouw geluk in als je eerlijk bent?
• God heeft goede werken voor ons klaargelegd om in te wandelen. Op welke manier hoop jij vandaag een lichtje of het 'zout der aarde' te zijn voor de mensen om je heen?
• Maakt het bezit van de zaak jou op dit moment 'stiekem' gelukkig, of verlang je ook naar 'het allermooiste' dat nog komt?

Posts aan deze post gerelateerd zijn:

• Rupsje nooit genoeg
• Egocentrisme versus Christocentrisme
• Zijn levensdoel met ons

Verlangen naar Thuis: Vreemdelingen op aarde?

  

Waar is jouw echte thuis?

Mijn thuis... Waar is dat? Waar is jouw thuis?  

De afgelopen tweeëneenhalve week waren we op fietsvakantie. Vanuit ons huis naar Maastricht, toen naar Pieterburen en weer terug naar huis. Het zette mij aan het denken: 

Waren wij 'vreemdelingen' op aarde, zoals Petrus beschrijft in zijn brief?

1 Petrus 1:1 Petrus, een apostel van Jezus Christus, aan de vreemdelingen in de verstrooiing in Pontus, Galatië, Kappadocië, Asia en Bithynië,

2. uitverkoren overeenkomstig de voorkennis van God de Vader, door de heiliging van de Geest, tot gehoorzaamheid en besprenkeling met het bloed van Jezus Christus: moge genade en vrede voor u vermeerderd worden.

Ons lichaam als een tijdelijke tent

Paulus spreekt in 2 Korintiërs 5 over ons aardse huis of tent. Ons lichaam is als het ware een aardse tent die afgebroken wordt. Dit lichaam is tijdelijk, tot Zijn wederkomst op aarde óf tot wij sterven. Maar gelukkig is dat niet het einde. Er is ook een gebouw van God, niet met mensenhanden gemaakt:

2 Korintiërs 5:1 Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.

2. Want in deze tent zuchten wij ook, en verlangen wij er vurig naar met onze woning die uit de hemel is, overkleed te worden,

Verlangen naar rust 

Uitzicht op de Zevenheuvelenweg
tussen Groesbeek en Nijverdal 

Ik weet niet hoe het voor jou is, maar ik kan weleens erg moe worden van mezelf en de aarde met alles wat erbij hoort. En dat is niet vanwege al het prachtige dat God ons nog heeft nagelaten. Want daar hebben we de afgelopen weken juist intens van mogen genieten! 

De eenzame fietser 🤭

Het was overigens best een zware tocht: ongeveer 1000 kilometer op een 'gewone' fiets zonder elektrische ondersteuning. Dat was pittig, zeker met de hitte en de harde wind die er later in de tweede week was. Wat keken we uit naar onze thuiskomst, met alle gemakken en luxe die we in huis hebben. Ons thuis!

Een vooruitzicht dat moed geeft

Precies zo kijk ik er ook naar uit om straks bij mijn Schepper en Zaligmaker te zijn. Juist door de zonden en de gebrokenheid die wij hier op aarde dagelijks ervaren... Ja, op zulke momenten verlang ik ernaar om bij Hem te zijn. In die stad met paarlen poorten, om voor eeuwig in Zijn nabijheid te mogen leven.

Dit héérlijke vooruitzicht geeft moed om hier op aarde weer  verder te gaan:

2 Korinthe 5:8 Maar wij hebben goede moed en wij hebben er meer behagen in om uit het lichaam uit te wonen en bij de Heere in te wonen.

Praat mee!

Herken jij dit verlangen naar 'Thuis' weleens in je eigen leven? 

Ik lees je reactie heel graag hieronder of via het contactformulier. Alles wat je via die weg met mij deelt, blijft uiteraard volledig vertrouwelijk. 

Tot de volgende keer!

Verstand, gevoel en het Kruis: Mijn zoektocht naar evenwicht

 

In mijn leven heb ik heftige dingen meegemaakt. Ik denk dat ik daar zeker niet de enige in ben. Bovendien hangt het van iemands karakter af hoe je op die heftige gebeurtenissen reageert. 

Mijn manier was om die pijn weg te stoppen, alsof het er niet was. Niet handig. Want de pijn is er natuurlijk wel en heeft invloed op mijn leven! Er zijn mensen met een ander karakter die juist verzwelgen in de pijn. Op een andere wijze heeft dit ook impact op hun leven...

In onze huidige samenleving spelen emoties en gevoelens een heel belangrijke rol in hoe wij leven. Vaak geven onze

gevoelens de doorslag in plaats van ons verstand.  Gevoel en verstand. 

Hoe houd ik die in evenwicht?

Het bovenstaande gedicht is van lang geleden. Tot op de dag van vandaag was ik er nog niet aan toe om het te delen. De pijn was zo groot dat ik die niet wilde ervaren. Door het te delen werd het reëel. En toch? Het mag er zijn! God geeft gevoelens niet voor niets. Júist door rekening te houden met deze pijnlijke - en natuurlijk ook andere - gevoelens, kan ik

verstandige, op Gods Woord gebaseerde beslissingen nemen... Want ook dat heeft God mij gegeven:

Verstand!

Ja, nog meer. Hij heeft medemensen gegeven, om bij uit te huilen. Gedeelde smart is halve smart. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd. Nog belangrijker:

Hij heeft Zichzelf gegeven. Zijn Zoon aan het kruis en Zijn Heilige Geest om mij te troosten en te dragen tijdens mijn aardse rondwandeling.
 
Door dat kruis, dat Hij gedragen heeft, is mijn relatie met Zijn Vader hersteld. Daardoor zal ik straks in de nimmer eindigende eeuwigheid bij Hem zijn, verlost van zonden en pijn. 

Nadenkertjes om eventueel te delen:

• Hoe vind jij de balans tussen je gevoel en je verstand?
• Herken jij de neiging om pijn weg te stoppen, of reageer jij juist heel anders?
• Wat betekent de troost van de Heilige Geest voor jou in moeilijke tijden?
  
  

Een reactie vind ik fijn, maar ik begrijp heel goed dat je een kwetsbare of gevoelig liggende reactie liever privé doet. En dat kan! Via het contactformulier naast het bovenstaande gedicht. Je kunt erop vertrouwen, dat alles wat je tegen mij zegt, tussen ons beiden blijft.

Tot de volgende keer!

 

De Eeuwige Keus

Moeilijk vind ik het...

"Wat?", vraag jij je af? 

Nou, het nemen van beslissingen die wellicht pijnlijk zijn voor een ander. Soms leidt dit tot onenigheid met mensen die dicht bij mij staan. Dat doet pijn...

Wat als ik anders besluit? Met andere woorden: kies ik ervoor om de vrede met die persoon te bewaren? Doe ik wat die persoon graag wil dat ik doe? Ook wanneer ik daarmee tegen Gods Woord inga? Dán derf ik de vrede met de HEERE. Bovendien: heb ik mijn naaste werkelijk lief met willens en wetens Gods Woord niet serieus te nemen, door de vrede met hen te behouden? Dit is een dagelijkse worsteling voor mij.

Bovenstaande vraag laat ik tot mij doordringen en zo kom ik bij Mattheüs 10 uit. 

Mattheüs 10:37(HSV) Wie vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mij niet waard; en wie zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mij niet waard. 

Ja, ik weet dat dit gedeelte specifiek de uitzending van de discipelen betreft. Desondanks geloof ik dat het ook voor mijn persoonlijke leven van belang is!

Namelijk: wanneer ik het Evangelie niet versier met de daden die daarbij horen, en ik God tekort doe met mijn gedrag? Hoe zal mijn naaste het Evangelie dan ooit serieus kunnen nemen? Titus 1:16 Zij belijden dat zij God kennen, maar zij verloochenen Hem met hun werken, aangezien zij verfoeilijk zijn en ongehoorzaam en tot elk goed werk ongeschikt(HSV). Juist dán heb ik dus mijn naaste niet lief, want ik verloochen God met mijn zondige daden... 

Aardse vrede gaat voorbij, maar Hemelse vrede blijft voor eeuwig. Christus is immers gekomen om vrede te brengen tussen Zijn Vader en ons. Die verticale vrede is vele malen belangrijker, dan de horizontale vrede tussen mensen. Wat verlang ik ernaar dat de mensen  die ik zó liefheb, die eeuwige vrede zullen ontvangen. 

Heb jij die Eeuwige Keuze al gemaakt?

Ilona van Bijbeltijd heeft hierover een interessante blog geschreven. Kijk eens op: Vrijheid/Bijbeltijd.