Focus!(2)

Soms zegt een plaatje meer dan duizend woorden. Ik heb lang nagedacht hoe ik het plaatje van een blog uit maart 2024 zou veranderen, omdat ik de letters erin niet duidelijk genoeg leesbaar vond. 

Het is een kort gebed uit een tijd dat ik me alleen en verlaten voelde. Gods goedheid niet meer in mijn leven ervaarde. Een tijd waarvan ik leerde en nog steeds leer, in soortgelijke periodes. Herken jij dat? 

Wat ik nu leuk zou vinden is wanneer jij mij vertelt, wat jij leest in dit plaatje. De woorden zijn helder, vermoed ik. Maar wat lees jij áchter het plaatje? De diepere inhoud zogezegd?

Jouw reactie wordt zeer gewaardeerd!

Maranatha!

Weet jij wat 'Maranatha' met de kerstdagen te maken heeft?

Voor ons christenen, en jou, mijn lezer, waarschijnlijk een open deur wat we herdenken tijdens de kerstdagen: 

De komst van de HEERE Jezus als mens op aarde. 

Maar wat moet ik dan met 'Maranatha'?

Het staat maar éénmaal in Gods Woord.

Paulus gebruikte dit woord 'Maranatha' in zijn eerste brief aan de korinthiërs. 

1 Korinthe 16:22 Als iemand de Heere Jezus Christus niet liefheeft, laat die vervloekt zijn. Maranatha!

De woord is een wens en eventueel een begroeting, waarvan de betekenis niet helemaal zeker is. Maar júist daarom vind ik dit woord zo prachtige inhoudsvol. Helemaal tijdens de kerstdagen... Waarom? Ik zal de beide betekenissen hieronder benoemen:

1) Onze Heer is gekomen 

Tijdens de kerstdagen herdenken we Zijn komst op aarde, als baby in een menselijke gedaante. Zó klein wilde God Zich maken, voor ons mensen. Voor mij! Maar dit is niet alles... Daarnaast heeft Hij betaald voor onze/mijn zonden door Zijn lijden en sterven. Nedergedaald tot in de hel, opgevaren ten hemel en zit nu aan de Rechterhand van Zijn Vader. Heeft Zijn Heilige Geest over ons uitgestort. En nu bidt Hij voor ons allen totdat de tijd gekomen is, om terug te komen op deze aarde. En daarmee kom ik bij de tweede betekenis:

2) Onze Heer, kom

Een wensbede/uitdrukking dat de Heere terug zal komen. Hoe heerlijk zal dat zijn. Geen zonden meer! Onze Drie-enige God volmaakt kunnen aanbidden... Voor eeuwig bij Hem zijn. Wat een dag zal dát zijn! 

Dus hierbij van mijn kant deze hartelijke wens aan jullie uitgesproken:

Maranatha!

*https://www.christipedia.nl/wiki/Maranatha

Waar kijken wij naar uit?

We zitten alweer in de tweede week van Advent. Bernardus van Clairvaux beschreef het als Gods komst in de geschiedenis (Jezus), Gods komst nu in het hart van mensen, en de toekomstige komst bij de voltooiing van de wereld. 

Veel is er gebeurd tussen de geboorte van de Heere Jezus en dit huidige moment, zoals het gedicht ook omschrijft. Gods Zoon leefe ongeveer 33 jaar als mens op deze aarde. Hij heeft geleden, is gestorven, neergedaald tot in de hel èn opgestaan uit de dood! Zijn Heilige Geest is uitgestort over ons, nadat Jezus is teruggekeerd naar Zijn Vader in de hemel. 

Járen zijn er inmiddels voorbijgegaan... We gedenken en herdenken. Tevens kijken we uit naar Zijn wederkomst op de aarde opdat álles voltooid zal worden. M.a.w. woorden: Al het slechte dat niet beantwoord aan Gods eer, wordt verwijderd. Een volmaakte wereld ontstaat door Zijn hand... Met volmaakte mensen, die God de totale eer geven Die onze Schepper èn Zaligmaker zó verdiend!!!

Gezegende Adventstijd toegewenst in alle drie de opzichten! 

Advent, Kerst, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren? Het kán niet uitelkaar getrokken worden. Nieuwsgierig? Lees dan het vorige gedicht met overdenking van het Advent: Licht dragen. Bijzonder vind ik, dat ik het gedicht in deze blog al een paar maanden geleden heb geschreven, voordat ik de post 'Licht dragen' geschreven had. 

Een reactie vind ik fijn, maar voel je niet verplicht😉

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Licht dragen

Het is de eerste week na advent. Gods Zoon kwam naar deze aarde om Zijn licht te brengen... Samen met de afsluiting van het afgelopen kerkelijk jaar, begon ik Zijn licht te overdenken...

Licht dragen. In dit gedicht was mijn eerste gedachte dat alle zorgen van mezelf en de wereld lichter om te dragen worden, wanneer ik uitkijk naar die toekomende morgen... 

Later realiseerde ik me dat er een veel diepere laag in zat:

Het donker van de huidige nacht,
wordt lichter als je het van Hem verwacht!

Met andere woorden gezegd; wanneer we ons leven in Zijn handen leggen, vertrouwend op Zijn bloedverzoenend sterven? Dan zullen we een lichtje voor anderen zijn op deze donkere aarde. Waarom? 

2 Samuel 22:29 Want U doet mijn lamp schijnen, HEERE; de HEERE doet mijn duisternis opklaren.

GlobalRize schreef een mooi kort stukje over licht en donker, waarin zij als laatste de cruciale vraag stellen: 

Waar zoek jij dan naar een lichtpuntje in het donker?

Gods zegen gewenst bij het zoeken voor de komende week! Of heb jij Hem al gevonden? En ben je dankbaar in het herdenken van Zijn komst als kindje op aarde tijdens de Kerst? 

Persoonlijk gaat bij mij tegenwoordig wel een schoen wringen, bij het alléén herdenken van Zijn geboorte. Dat is niet het volledige Evangelie. En dus denk ik het er wel bij, ten tijde van elke christelijke feestdag dan ook. Afschaffen gaat voor mij op dit moment nog te ver. Wèl houden wij deze dagen eenvoudig. Eerste kerstdag als de zondagse eredienst en tweede kerstdag, gedenken wij het samen met ons gezin. Bovendien houdt onze kerkelijke gemeente deze feestdagen (en advent) wel aan. Zoals veel christenen doen. Aritha's laatste blog heeft mij wel verder aan het denken gezet: Waar komt advent vandaan?

Herdenk jij  Zijn komst niet alleen met de Kerst, maar elke (zon-)dag? Tegelijk met Pasen, Hemelvaart en Pinksteren? 

En daarnaast:

Kijk jij uit naar Zijn  aanstaande wederkomst?

Bij het overdenken van deze vraag,  is de post 'Waar kijken wij naar uit?' wellicht mooi om te lezen...

Een reactie vind ik fijn, maar voel je niet verplicht😉

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Eeuwigheidszondag

Eeuwigheidszondag is de laatste zondag van het kerkelijk jaar waarin overledenen worden herdacht en het eeuwige leven in Christus wordt gevierd.

In de afgelopen  23 jaar hebben wij verschillende mensen op aarde los moeten laten. Mijn moeder, vader en schoonvader en ook twee lieve vriendinnen. Naast deze mensen waar wij

veel van hielden, hebben we afscheid moeten nemen van verschillende leden van onze kerkelijke gemeente. Ook dit jaar... Het zet mij altijd weer aan het denken. Mijn "egoïstische" gemis ten opzichte van de heerlijkheid waar zij nu al van mogen genieten! Zou ik hen dat niet gunnen? Tevens die heerlijke Toekomst die ons/mij wacht... Ik ben een mens. En eerlijk? Het is lang niet altijd in balans. Soms overheerst het gemis boven het gunnen van die heerlijkheid. De warmte, liefde, het  vertrouwde èn vragen die ik nog zou willen stellen aan mijn ouders of vriendinnen bijvoorbeeld. In plaats van de ontfermende liefde van onze God en Vader... Het is er allebei. Met regelmaat ervaar ik hierin strijd. Niet met mijn hoofd/verstand, maar met mijn gevoelens/hart. Herken jij dat? 

Zo wordt Eeuwigheidszondag(ingesteld door mensen overigens) voor mij een moment van herdenking, troost en geloofsreflectie, waarin het persoonlijke verlies en het eeuwige perspectief samenkomen. Alhoewel deze gedachten en gevoelens natuurlijk niet alleen voorbehouden zijn aan deze dag, is het waardevol om de overledenen op deze wijze te gedenken tezamen met de HEERE en Zijn genadige liefde om ons allen die heerlijke eeuwigheid bij Hem te willen geven😉. Daarom dacht ik: laat ik over de herkomst van deze zondag schrijven. Om niet de HEERE onder te laten sneeuwen vanwege mijn gemis van die mensen waar ik zoveel van hielden. Maar zeker ook onze geliefden niet te vergeten! 

Betekenis en doel:

Eeuwigheidszondag, soms ook Gedachteniszondag of Voleindingszondag genoemd, wordt gevierd op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, net voordat de adventsperiode begint. De hoofdinhoud van de zondag is tweeledig: men gedenkt de overledenen van het afgelopen jaar

en viert dat Christus Koning is en heerst over de grens van de dood, waarmee het thema van eeuwigheid centraal staat. Dit geeft nabestaanden gelegenheid om stil te staan bij leven, dood en het perspectief van de eeuwige toekomst. 

Geschiedenis
De oorsprong van Eeuwigheidszondag ligt in de Lutherse traditie. Koning Frederik Willem 3 van Pruisen stelde in 1816 dat deze dag een "algemeen christelijk feest ter herinnering aan de overleden" moest zijn. In Duitsland stond deze dag bekend als Totensonntag en vormde het een protestants parallel voor het rooms-katholiek Allerzielen (2 november). In Nederland is Eeuwigheidszondag in de loop van de 20e eeuw ingeburgerd binnen de protestantse kerken als een vaste dag voor herdenking en reflectie.  

Tradities en rituelen
Tijdens Eeuwigheidszondag vinden vaak uiteenlopende rituelen plaats:

• Voorlezen van namen: De namen van de overledenen van het afgelopen jaar worden genoemd, zodat ze in de herinnering blijven.
• Kaarsen aansteken: Nabestaanden kunnen kaarsen aansteken ter nagedachtenis aan hun dierbaren. Soms worden daarnaast gedichten of foto's geplaatst bij de kaarsen.
  Kerkdiensten en muziek: De kerkdiensten zijn vaak rijk aan muziek en gebeden die troost en hop bieden. Muziek, zoals psalmen of klassieke werken, kan een eigen verkondigende rol hebben.
• Rouwgroepen en gesprekken: Sommige kerken organiseren in de periode rondom Eeuwigheidszondag rouwgroepen, waar nabestaanden ervaringen en herinneringen kunnen delen.

Naast herdenking heeft de zondag ook een toekomstgericht aspect. Men kijkt vooruit naar het eeuwige leven en de hoopvolle aanwezigheid van God, wat de troost en verbondenheid versterkt.

Verschil met allerzielen

Allerzielen is de rooms-katholieke traditie op 2 november om overledenen te herdenken met een requiemmis(zoals de link hierboven). Eeuwigheidszondag vormt het protestantse alternatief, met nadruk op herdenking, tijd, eeuwigheid en de heerschappij van Christus over de dood, liggend vlak voor Advent(zoals in de kerkdienst hieronder). 

Met mijn roomse 'wortels' vond ik het mooi om eens een keertje zo'n online 'requiemmis' te beluisteren. Met de Bijbelse kennis die ik echter in de afgelopen jaren opgedaan heb, gaat mijn voorkeur toch wel uit naar de laatste. Waarom? In deze roomse katholieke online viering, gingen ze bidden voor de overledenen en gaven ze aan dat de overledenen bij ons aanwezig zijn. Alhoewel niet in lichaam, wèl met hun geest. Dat ons bidden hen helpt waar zij nu zijn... Tevens kijken zij vanuit de hemel op ons neer. Wij moeten zogezegd dingen doen... Ik kan dit niet terugvinden in de Bijbel. Maar misschien jullie wel? Ik laat me graag wijzer maken😉. 

De hervormde dienst in tegendeel, leerde mij dat wij zijn gemaakt voor het eeuwige leven, níet voor de dood. Door onze zonden is de aardse dood gekomen maar..., in het geloof van vergeving van zonden door Jezus Christus, zullen we het eeuwige leven ontvangen door deze dood heen. Ja..., wij hebben het alreeds ontvangen indien we dát nu geloven! Wat een troostvolle boodschap. Niets van wat wij doen, enkel Jezus daden en Zijn genade schenken ons een toekomst vol van hoop...

Praktische invulling
In veel protestantse gemeenten kan Eeuwigheidszondag zowel fysiek in de kerk worden beleefd als online via livestreams of radio. De liturgie biedt ruimte voor stiltemomenten, gebed, zang en rituelen die de persoonlijke en gemeenschappelijke herdenking ondersteunen. De dag fungeert als ritueel voor nabestaanden om verdriet te kanaliseren, herinneringen te koesteren en hoopvol vooruit te kijken. Eeuwigheidszondag is daarmee een moment van herdenking, troost en geloofsreflectie, waarin het persoonlijke verlies en het eeuwige perspectief samenkomen. 

* Bronnen:
Wikipedia
Elisabethmagazine

Hervormde gemeente in Wapenveld

Luthers Amsterdam

Helaas geven andere bronnen van o.a. Theologie.nl en Historiek een interne serverfout. Zodra deze sites weer leesbaar zijn, zal ik ze ook hierbij zetten. 

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

Vrijwilligers gevraagd

De laatste van deze drieluik, gaat over de Vader in de gelijkenis van de verloren zoon(Lukas 15: 11- 32). Wat een geweldige Vader! Feitelijk verlangt Hij niets van Zijn beider zoons... Ze hóeven niet bij Hem te blijven. Tevens verwacht deze Vader niet dat Zijn zoons alles perfekt doen zoals dat kernachtig beschreven staat in de tien geboden. 

Huh?! 

Nee! Vader wil dat Zijn kinderen vrijwillig in liefde voor Hem kiezen. Vrijwillig uit dankbaarheid, Hem in liefde dienen

Vrijwillige liefde van Zijn zoon is Hem véél meer waard dan onze 'verplichte' liefde, in de vorm van goede werken, om te krijgen wat we willen... Hij geeft vele malen liever vergeving voor het verkeerde dat we gedaan hebben, wanneer we met berouw en met liefde voor Hem naar Hem toekomen, in plaats van wettische gehoorzaamheid. 

Èchte liefde is iemand los durven laten...

Ik zit hier vandaag te schrijven, omdat ik van mezelf moet... Hoe mis ik de nabijheid van mijn Schepper, Vader en Zaligmaker. Het voelt allemaal koud en kil...

En tóch?! 

Ik verlang naar Zijn warme Vaderlijke armen om mij heen... En met dát verlangen in mijn hart, dáárom wil ik me verdiepen in Zijn Woord. Want Zijn Heilige Geest spreekt door Zijn Woord, woorden van troost! De gelijkenis van de verloren zoon is overbekend voor mij.

Komt het daardoor niet binnen bij mij?

En als ik dan lees hoe verdraagzaam en liefdevol God de Vader blijft wachten tot wij tot Hem komen! Zo vaak ga ik, net als de jongste zoon, mijn eigen weg. Het komt bedrogen uit. Mijn eigen wil maakt mij niet gelukkig. Het voldoet niet aan waarvoor mijn Schepper mij gemaakt heeft. Hierom ga ik net zo vaak mezelf opnieuw wettisch opleggen God te dienen. Alsof dat mij wel gelukkig zou maken...

Wáár is de liefde?

Stop met dat harde werken en ga eens stil staan! Het enige wat God de Vader verlangt is dat ik, Zijn schepsel, vrijwillig van Hem houdt. En ondanks mijn onmacht de 10 geboden volmaakt te houden, daar uit dankbaarheid en in liefde voor Hem, Hem daarin navolg... En bij Hem schuil met mijn verdriet, wanneer het niet lukt. Ik streef in dit leven veel te veel naar geluk. Welzijnsevangelie, noemen ze dat ook wel...

Dat streven, maakt ongelukkig. We komen tot rust door naar God te kijken en niet constant naar onszelf te kijken. Het klinkt paradoxaal, maar het gericht zijn op God, gééft dat wij alles ontvangen wat wij nodig hebben... Ook die rust en liefde waar ik en jullie misschien net zo naar verlangen(een verwijzing naar een gedicht dat ik lang geleden schreef), zonder al dat veeleisende op deze aarde. En doen we dat niet onszelf aan?   

En soms die twijfel, of ik wel Gods kind ben? Omdat de laatste tijd alles zo koud, kil en donker voelt? Nee... Ik ga niet vertrouwen op mijn gevoel, dat is aan de baren der zee gelijk. Mijn ogen zijn gericht op God en Zijn belofte! Hij is mijn Schepper en Zaligmaker. Mijn Vader... Het is Zijn Woord waarop ik bouw en vertrouw. Hij is dé Waarheid en het leven! Het náre gevoel mag er zijn, ik leg het in Zijn doorboorde handen... En laat me verwarmen in de liefdevolle armen van de Vader uit deze gelijkenis.

Dit was het laatste gedicht met overdenking betreffende de gelijkenis van de verloren zoon.
De tweede: De oudste zoon
De eerste: De jongste Zoon
Ik wens jullie een gezegende week toe. 


Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄

 

God zij altijd met ons...

Welk nut heb ik? 

Dat is een vraag die mij regelmatig plaagt... Jou ook? Omdat ik niet lekker in mijn vel zat, maakte ik ooit dit onderstaande morgengebed(link naar dit gebed op mijn blog)

Heere U weet hoe moe ik mij voel,
geef dat ik vandaag beantwoord aan Uw doel.
Uw antwoord is op mijn vraag,
dat U met ons bent, óók vandaag!

Toen een ik hem pas geleden las, bleef die laatste zin, ongemakkelijk bij mij haken:

'Dat U met ons bent, óók vandaag!'

De twijfel over het feit of de Heere bij mij was, klonk er doorheen. En ik dacht:

De HEERE is altijd bij ons. Het is de vraag of ik Hem ook zie of... wil zien?!

Zoek ik Hem? Door Zijn Woord en Geest?

In Zijn menselijke gestalte is Jezus niet meer op aarde. God wist goed, dat we Hem nodig hadden in de dagelijkse praktijk van ons leven. Daarom heeft Hij Zijn Heilige Geest op de aarde uitgestort om door ons te ontvangen en uit Hem te leven. Ik lees vanaf Johannes 14: 15 tot het einde. Wat een troost! 

De Heidelbergse Catechismus legt dit heel goed uit in vraag 47:

Is dan Christus niet bij ons tot aan het einde der wereld, gelijk Hij ons beloofd heeft?

Denk hierbij ook aan de Nederlandse Geloofsbelijdenis artikel 12 :
Van de schepping aller dingen en met name de engelen:
Dat Hij ze ook nu alle onderhoudt en regeert naar Zijn eeuwige voorzienigheid en door Zijn oneindige kracht, om den mens te dienen, teneinde de mens zijn God diene

En artikel 27: 
Van de algemene christelijke kerk: Deze Kerk is geweest van den beginne der wereld af, en zal zijn tot den einde toe;

Was dat eerste morgengebed fout? Ach..., wie zal het zeggen. Het kwam rechtstreeks uit mijn hart, omdat ik mezelf niet nuttig voelde en de Heere op dat moment niet

zag en ervaarde. Ik had open ogen en oren nodig. Nuchterheid, dat God mij gemaakt heeft. Dat Hij mij dus gewild heeft en Zijn Zoon heeft gegeven voor mijn zonden... Dáárom mag ik erop vertrouwen dat Hij altijd met mij is en Hij mij mijn doel gegeven heeft, net als ieder ander mens. Namelijk:

Hem eren, loven en prijzen!

Dat ik in dit geloof volharden zal... Oók wanneer ik Hem niet zie of ervaar! Want waar komen die negatieve gevoelens vandaan? De druk van de mensen om mij heen om iets te betekenen? Van waarde te zijn? Via mijn werk, gezin en man? Bewust zet ik het in deze volgorde. Want dat leer ik van de mensen op deze wereld. Werk is ontzettend belangrijk. Een carrière! Ook als vrouw. En onze kinderen? Zijn onze projecten. We eisen bijna dat ze goed presteren en wat gaan betekenen in de maatschappij. Ze 'moeten' gelukkig zijn! En in de maatschappij 'moeten' we tevens ons vrijwilligerswerk doen. Daarnaast 'moeten' we ook nog eens genieten van het leven hier op aarde. Pffff..., om burn-out van te worden!

Maar wat zegt God hiervan?

Petrus zegt niet voor niets:

1 Petrus 5:8 Wees nuchter en waakzaam; want uw tegenpartij, de duivel, gaat rond als een brullende leeuw, op zoek naar wie hij zou kunnen verslinden.

9. Bied weerstand aan hem, vast in het geloof, in de wetenschap dat hetzelfde lijden ook aan al uw broeders in de wereld opgelegd wordt.

Ik 'moet' niets! Mijn nut ligt in het feit dat God mij gemaakt heeft. Niet in het zoveel als mogelijk presteren, waardoor mijn ego gestreeld wordt. Het gaat om de HEERE. Elke dag weer vragen: 

HEERE, geef dat ik ook vandaag tot Uw nut zal zijn waarvoor U mij gemaakt hebt! 

Daarom is het lezen van Gods Woord en ons gebed een belangrijk hulpmiddel/wapen. Die geestelijke wapenrusting uit Efeze 6: Om stand te houden tegen de listige verleidingen van de duivel. 

God is geen God Die liegen zou!

Daarom vertrouw ik erop dat wanneer Gods Geest tot mij spreekt, dit overeenkomt met Gods geschreven Woord in de Bijbel. 

God is altijd te vertrouwen. Hij is de Betrouwbare. Veel meer dan dat ik dat ben. 

Dus wanneer ik denk:

Welk nut heb ik dat ik besta? Waar ben ik nuttig voor?

Mag ik tegen mezelf zeggen:

Je bent van nut omdat God jou er laat zijn! En de Heere geeft jou Zijn Woord en Geest, om daarmee op aarde jouw leven te leiden tot Zijn eer... 

De preek van gisterenmorgen sloot zo mooi aan bij deze

worsteling. Het kwartje viel weer helder klinkend op de grond van mijn bestaan. Wat maak ik mezelf vaak groot... Ik wil mezelf zo graag nuttig voelen. En daarmee zet ik mezelf centraal.

Daarvoor heeft God mij niet gemaakt.

Hij heeft mij gemaakt om Hem te eren, loven en prijzen met al mijn talenten en gaven, Die Hij mij gegeven heeft. Ik hóef niet meer te doen dan ik kan. Tevens hoef ik niet het nut ervan te zien. Alleen maar gelovig en gehoorzaam doen, waarvoor Hij mij gemaakt heeft.

Hóe groot is Gods trouw, want Hij helpt daarbij!

Ondanks mijn dagelijkse struikelen in het volhardend volgen van Hem. De HEERE is erbij! Daarom:

1 Korinthe 10:31: 

Of u dus eet of drinkt of iets anders doet, doe alles tot eer van God.

Wanneer je de preek wilt beluisteren? Hierbij de link: https://kerkdienstgemist.nl/stations/241/events/recording/175844160000241

Twee bloggers hebben een blog geschreven die veel overlap hebben met het bovenstaande. Graag deel ik ze met jullie:

* Ilona met haar prachtige en leerzame blog: Bijbeltijd. Het betreft haar post: God is met ons

* Aritha met haar mooie blog Bible love notes. Bij haar betreft het: Wat is er mis met mij?

Ik ben geen theoloog, gewoon een eenvoudige huisvrouw die over haar leven met de Heere nadenkt. Herken jij deze worstelingen? Een reactie vind ik fijn. Hetzij openbaar of anoniem onder mijn blog, hetzij via het contactformulier. Veel zegen deze nieuwe week toegewenst.

Lees je deze blog op je telefoon? Scroll dan even door naar beneden tot je komt bij het oranje blokje met homepage. Daaronder staat een link 'internet versie tonen'. Gebruik deze link om de blog beter te kunnen lezen en meer mogelijkheden te gebruiken😉. Veel leesgenot!😄