Volgen van Jezus: een weg van vreugde én lijden
Het volgen van Jezus vind ik lang niet altijd gemakkelijk. In de praktijk van mijn leven merk ik regelmatig dat deze weg lijden met zich meebrengt. Eén van de pijnlijkste worstelingen is dat onze zoon niet (meer) geloofd dat de Bijbel, Gods Woord, de waarheid is. Hij ontkent zelfs dat God bestaat. Daarnaast hoor ik van mijn collega's dat ik mijn geloof achter mijn voordeur moet laten. Maar hóe kan ik dat doen, terwijl Christus mijn identiteit bepaalt? Ja zelfs is...
Efeze 6:12 Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.
De Bijbel leert ons dat wie Jezus volgt, te maken krijgt met lijden. Jezus waarschuwde Zijn volgelingen dat de wereld hen zou haten, net zoals zij Hem heeft gehaat. In de Drie Formulieren van Enigheid wordt het lijden van een christen gezien als een onvermijdelijk onderdeel van het geloofsleven.
De Heidelbergse Catechismus
Zondag 32 wordt gesproken over de vruchten der dankbaarheid. Zijn wij dankbaar dat Christus het kruis op Zich genomen heeft tot verzoening van onze zonden? Wij zijn als het ware Zijn kroon geworden. Want wie in Hem gelooft, komt bij Zijn Vader tot verheerlijking van Zijn Naam.
In zondag 52 gaat het over de zesde bede in het Onze Vader: 'En leid ons niet om verzoeking maar verlos ons van den boze.' Wij zijn zwak van onszelf en kunnen onze doodsvijanden niet overwinnen (Johannes 15:5 en Psalmen 103:14).
Onze doodsvijanden.
Maar wie zijn die doodsvijanden dan?
- De duivel (1petrus 5:8 en Efeze 6:12)
- De wereld (Johannes 15:19)
- Ons eigen vlees (Romeinen 7:23 en Galaten 5:17)
Open Doors heeft een Bijbelleesplan over dit thema: Delen in Jezus' lijden. Toen ik dit las, was ik wel even beschaamd over mijn lijden als christen — waarmee ik deze blog begon. En toch: dit is mijn realiteit, en die hoef ik niet te bagatelliseren. Wel kan ik leren van deze geloofsgenoten. Ook het abc van het GELOOF, heeft hier een goede uitleg over: Lijden om Jezus'wil.
Tot slot: lijden als weg naar Christus
Wanneer ik nadenk over het lijden dat verbonden is aan het volgen van Jezus, merk ik dat het mij telkens weer terugbrengt bij Hemzelf. Hij is niet alleen mijn Voorbeeld, maar ook mijn Trooster, mijn Zaligmaker die weet wat het is om verworpen, bespot en miskend te worden. In mijn eigen worstelingen — met mijn zoon, met mijn collega’s, met mijn eigen vlees — mag ik met vallen en opstaan leren om mijn ogen te richten op Hem die het kruis droeg uit liefde voor mij.
Het zijn grote woorden, maar het lijden dat ik ervaar is niet zinloos, niet doelloos, niet zonder vrucht. Het vormt mij, het zuivert mij, het drijft mij naar de Vader. En juist daarin mag ik ontdekken dat ik nooit alleen strijd, al voelt dat soms wel zo Toch wéét ik: Christus gaat voor mij uit, en ondanks mijn struikelen draagt Hij mij, door Zijn Geest, erdoorheen .
Misschien herken jij iets van deze strijd. Misschien loop jij ook met vragen, pijn of teleurstelling. Dan wil ik je bemoedigen: houd je vast aan Jezus. Hij heeft beloofd dat wie Hem volgt, Zijn vrede ontvangt — niet de vrede van de wereld, maar die van Hemzelf. Een vrede die dieper gaat dan omstandigheden, die sterker is dan tegenstand, die blijft wanneer alles wankelt.
Mogen wij samen leren om ons kruis te dragen in verbondenheid met Hem, in dankbaarheid, in vertrouwen, en in de zekerheid dat Hij ons nooit loslaat.
Luister je mee naar de lezing die mij inspireerde tot het schrijven van het gedicht en deze blog? Ik hoop dat het jou net zo mag bemoedigen als het mij deed.
Heb jij ook te maken met eenzelfde soort strijd? En heb jij ervaren hoe God je gedragen heeft — of nog steeds draagt —in moeilijke tijden? Ik zou het waardevol vinden, ook voor de lezers van deze blog, om jouw gedachten, ervaringen of bemoedigingen te lezen.
Tot een volgende keer!
