Van ik naar wij...

De kracht van verbondenheid: tussen ego, zelfopoffering en het drievoudig snoer

Het leven kan soms voelen als een lange weg vol kwelling en teleurstelling. Misschien herken jij dat? In mijn eigen leven merk ik dat hoe meer ik mezelf en mijn verlangens centraal stel, hoe ontevredener ik word. Het is de dwaasheid van de gierigaard: de egocentrische* eis: “Ik mijn geluk in mijn leven moet jij mij geven?” Dat is de valkuil van mijn ego. Maar het tegenovergestelde is net zo schadelijk. Wanneer ik verval in grenzeloze zelfopoffering/altruïsme** — “Jij jouw geluk in jouw leven wil ik jou geven?”

— wordt de last van mijn leven zwaar. Alleen 'eisen' put uit, maar alleen 'geven' put óók uit. Beide uitersten laten me leeg achter.

De kracht ligt in iets anders: symbiose***: samen sta je sterk.

“Twee zijn beter dan één; zij delen de beloning van het werk.” — Prediker 4:9

De leegte van het alleen zijn Prediker 4 laat zien hoe belangrijk samenwerking en emotionele betrokkenheid zijn. Vers 8 beschrijft iemand die zichzelf altijd

centraal stelt. Hij werkt, zwoegt en verzamelt om zijn verlangens te vervullen. Maar verzadigt dat leven hem werkelijk? Nee. Hij heeft niemand met wie hij zijn inspanningen kan delen. Hij vraagt zich niet af voor wie hij zo hard ploetert. Waarom ontneemt hij zichzelf de vreugde van al het werken?

Het is de ijdelheid om zelf groot te worden, maar het is nooit goed genoeg. Het is een leeg, eenzaam en vluchtig bestaan.

Dit Bijbelgedeelte leert mij hoe belangrijk het is om niet alleen aan mezelf te denken, maar ook aan de ander. God heeft de mens niet gemaakt om alleen te staan, maar om er voor elkaar te zijn. Dat geeft kracht, steun en vreugde — aan de gever én aan de ontvanger. Dat lees ik in de verzen 9–12. Het drievoudig snoer: meer dan een huwelijksmetafoor

In vers 12 staat:

“Een drievoudig snoer wordt niet snel verbroken. 

Ik dacht altijd dat deze tekst alleen betrekking had op het huwelijk, maar dat is niet zo. Het geldt voor álle relaties. Matthew Henry( zie de online Bijbelverklaring) legt prachtig uit dat dit snoer geestelijk verwijst naar de gemeenschap van christenen, waarin Christus aanwezig is door Zijn Geest. De gierigaard uit vers 8 is geestelijk leeg: zijn ziel is als het ware getrouwd met zijn bezit. Zijn rijkdom is zijn afgod geworden. Hij kent geen rust en vergeet te zorgen voor zijn onsterfelijke ziel en zijn eeuwige toekomst.

Het drievoudig snoer gaat niet alleen over het huwelijk, maar ook over vriendschap en christelijke gemeenschap. “Waar twee of drie in Mijn Naam bijeengekomen zijn, daar ben Ik in hun midden.” — Mattheüs 18:20

Ik vind die uitspraak van Matthew Henry in zijn Bijbelverklaring zo treffend: Gezelligheid**** is het geneesmiddel voor het kwaad van gierigheid, egoïsme en ijdelheid. God zei tevens in Genesis 2:18:

“Het is niet goed dat de mens alleen is; Ik zal een hulp voor hem maken als iemand tegenover hem.”

Het drievoudig snoer gaat dus niet alléén over het huwelijk, maar ook over vriendschap.

Ik moet denken aan wat ik eens las over geestelijke EHBO: een echte christelijke vriend kijkt niet lijdzaam toe wanneer je valt — in zonde, depressie of wanhoop. Hij veroordeelt niet, maar zoekt je op, bidt met je en herinnert je aan Gods genade. Dat is het geheim van het drievoudig snoer: twee gelovigen die elkaar vasthouden zijn sterk, maar het snoer wordt pas onbreekbaar wanneer Christus zich door de Heilige Geest met hen verbindt.

Een spiegel voor mijn eigen leven

Deze woorden houden mij een spiegel voor. Ga ik als christen volledig op in carrière, hobby’s en succes, ten koste van mijn gezin, huwelijk en kerkgang? Lijk ik op de persoon uit vers 8? Voor wie werk ik zo hard als ik de belangrijkste relaties — met God en mijn naaste — ervoor opoffer?

En wanneer mijn naaste lijdt — lichamelijk, psychisch of geestelijk — kijk ik dan toe? Of sla ik een arm om hen heen, bied ik een luisterend oor en reik ik een helpende hand — biddend en gericht op Christus? Om zo samen de focus op Christus' genade te houden? Verbondenheid vraagt dat ik zowel de ik-gerichte eis als het grenzeloze zelfopofferende geven overstijg. Pas dan ontstaat er een liefdevolle symbiose waarin Christus de derde draad vormt — het snoer dat niet breekt.

Samengevat

Wanneer Christus niet het fundament is, mist elke relatie de dragende kracht van het drievoudig snoer. Een christelijke relatie — huwelijk, vriendschap, gemeente — is pas bestand tegen de stormen van het leven wanneer beide personen knielen voor God en zich laten leiden door de Heilige Geest.

Het leven begint vaak in de koude schaduw van eenzaamheid. De mens ploetert voort, gedreven door een honger naar rijkdom die nooit wordt gestild. Men vergeet te vragen voor wie hij dit alles doet. Maar wanneer we zowel de ik-gerichte eis als het grenzeloze zelfopofferende geven overstijgen, ontstaat er een liefdevolle symbiose. In die symbiose, of anders gezegd 'verbondenheid', ontdekken we de ware kracht van het samenzijn — gesterkt door een goddelijk snoer dat niet breekt.

Reageer gerust

Raakt dit thema jou? Herken je de spanning tussen ego, zelfopoffering en echte verbondenheid? Deel gerust een gedachte, Bijbeltekst of ervaring. Zo bouwen we samen aan dat drievoudig snoer dat niet breekt.

* 1) Zich in het middelpunt stellend 2) Zelfgericht 3) Op zichzelf gericht 4) Ik-gevoelig 5) Het eigen ik tot middelpunt makend 6) Gericht op zichzelf 7) Zelfzuchtig 8) Zichzelf in het middelpunt stellend. (Online Nederlands woordenboek)

** 'Altruïsme', 'onbaatzuchtigheid' of 'zelfopoffering' is een handeling, een gewoonte of de bereidheid om iets bij te dragen zonder er zelf baat bij te hebben en ook wel een ethische doctrine. 

[psychologie en sociologie] Voortdurende gerichtheid op het welzijn van anderen, vaak met opoffering of verwaarlozing van eigen belang en eigen welzijn. In tegenstelling tot egoïsme. In zwakkere vorm: altruïstische neigingen. (Online Nederlands woordenboek)

*** samenleven, relatie waarbij men zodanig met elkaar versmelt, dat de grenzen tussen de partners vervagen. 
Langdurig samenleven van organismen van verschillende soorten met beider voordeel. (online Nederlands woordenboek)

**** In de plaats van 'Gezelligheid' staat in de papieren versie van de Bijbelverklaring van Matthew Henry 'gemeenschapsgevoel'

Geen kruis? Geen kroon!

Volgen van Jezus: een weg van vreugde én lijden

Het volgen van Jezus vind ik lang niet altijd gemakkelijk. In de praktijk van mijn leven merk ik regelmatig dat deze weg lijden met zich meebrengt. Eén van de pijnlijkste worstelingen is dat onze zoon niet (meer) geloofd dat de Bijbel, Gods Woord, de waarheid is. Hij ontkent zelfs dat God bestaat. Daarnaast hoor ik van mijn collega's dat ik mijn geloof achter mijn voordeur moet laten. Maar hóe kan ik dat doen, terwijl Christus mijn identiteit bepaalt? Ja zelfs is...

Het lijden zit niet alleen in deze situaties die ik hierboven in een paar woorden schets. Het is ook mijn strijd met mijn eigen vlees. Want ik wil zo graag aardig en leuk gevonden worden. En dan zijn er ook nog die boze machten in de lucht:

Efeze 6:12 Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.

De Bijbel leert ons dat wie Jezus volgt, te maken krijgt met lijden. Jezus waarschuwde Zijn volgelingen dat de wereld hen zou haten, net zoals zij Hem heeft gehaat. In de Drie Formulieren van Enigheid wordt het lijden van een christen gezien als een onvermijdelijk onderdeel van het geloofsleven.

Het is geen zinloos lot, maar een kruis dat de gelovige draagt in verbondenheid met Jezus Christus. Het lijden dient tot geestelijke loutering, versterking van het geloof en getuigenis in de wereld. 

De Heidelbergse Catechismus

Zondag 32 wordt gesproken over de vruchten der dankbaarheid. Zijn wij dankbaar dat Christus het kruis op Zich genomen heeft tot verzoening van onze zonden? Wij zijn als het ware Zijn kroon geworden. Want wie in Hem gelooft, komt bij Zijn Vader tot verheerlijking van Zijn Naam.

In zondag 52 gaat het over de zesde bede in het Onze Vader: 'En leid ons niet om verzoeking maar verlos ons van den boze.'  Wij zijn zwak van onszelf en kunnen onze doodsvijanden niet overwinnen (Johannes 15:5 en Psalmen 103:14). 

Onze doodsvijanden. 

Maar wie zijn die doodsvijanden dan?

• De duivel (1petrus 5:8 en Efeze 6:12)
• De wereld (Johannes 15:19)
• Ons eigen vlees (Romeinen 7:23 en Galaten 5:17)

Open Doors heeft een Bijbelleesplan over dit thema: Delen in Jezus' lijden. Toen ik dit las, was ik wel even beschaamd over mijn lijden als christen — waarmee ik deze blog begon. En toch: dit is mijn realiteit, en die hoef ik niet te bagatelliseren. Wel kan ik leren van deze geloofsgenoten. Ook het abc van het GELOOF, heeft hier een goede uitleg over: Lijden om Jezus'wil.
Tot slot: lijden als weg naar Christus Wanneer ik nadenk over het lijden dat verbonden is aan het volgen van Jezus, merk ik dat het mij telkens weer terugbrengt bij Hemzelf. Hij is niet alleen mijn Voorbeeld, maar ook mijn Trooster, mijn Zaligmaker die weet wat het is om verworpen, bespot en miskend te worden. In mijn eigen worstelingen — met mijn zoon, met mijn collega’s, met mijn eigen vlees — mag ik met vallen en opstaan leren om mijn ogen te richten op Hem die het kruis droeg uit liefde voor mij. Het zijn grote woorden, maar het lijden dat ik ervaar is niet zinloos, niet doelloos, niet zonder vrucht. Het vormt mij, het zuivert mij, het drijft mij naar de Vader. En juist daarin mag ik ontdekken dat ik nooit alleen strijd, al voelt dat soms wel zo Toch wéét ik: Christus gaat voor mij uit, en ondanks mijn struikelen draagt Hij mij, door Zijn Geest, erdoorheen .

Misschien herken jij iets van deze strijd. Misschien loop jij ook met vragen, pijn of teleurstelling. Dan wil ik je bemoedigen: houd je vast aan Jezus. Hij heeft beloofd dat wie Hem volgt, Zijn vrede ontvangt — niet de vrede van de wereld, maar die van Hemzelf. Een vrede die dieper gaat dan omstandigheden, die sterker is dan tegenstand, die blijft wanneer alles wankelt.

Mogen wij samen leren om ons kruis te dragen in verbondenheid met Hem, in dankbaarheid, in vertrouwen, en in de zekerheid dat Hij ons nooit loslaat.

Luister je mee naar de lezing die mij inspireerde tot het schrijven van het gedicht en deze blog? Ik hoop dat het jou net zo mag bemoedigen als het mij deed.

Uitnodiging om te delen

Heb jij ook te maken met eenzelfde soort strijd? En heb jij ervaren hoe God je gedragen heeft — of nog steeds draagt —in moeilijke tijden? Ik zou het waardevol vinden, ook voor de lezers van deze blog, om jouw gedachten, ervaringen of bemoedigingen te lezen. 

Tot een volgende keer!

Hemels licht in een aardse jas

 

Geluk... Wie is er niet naar op zoek? 

Als kind had ik een heel verlanglijstje voor mijn verjaardag. De speelgoedfolders werden stukgelezen en ik dacht:
Als ik alles krijg wat op mijn lijstje staat, dán ben ik gelukkig... Mijn moeder probeerde me destijds al te temperen met een ontnuchterende waarheid:
"Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak, Yvonne."

Maar ik was hardleers. Als ik een leuke baan krijg. Of als ik een lieve vriend krijg... Toen dat zo was, bleek het nog niet genoeg. Als ik maar kinderen mag krijgen, ja dán ben ik gelukkig. Telkens wanneer een verlangen in vervulling ging, verschoof ik mijn blik alweer naar het volgende. Waarom?Omdat ik dat kortstondige gevoel van geluk zo graag wilde vasthouden!

Altijd wat te wensen

Heel eerlijk? Ik maak me er nog regelmatig schuldig aan...Hoe vaak verlang ik niet naar iets nieuws, simpelweg omdat het zo mooi is?  

Ik vind het bijvoorbeeld heerlijk om Kleding naaien. Dan zit ik weer achter die naaimachine en zie ik hoe een prachtig, goedkoop stofje verandert in een rok, bloes, jurk of broek voor mijn kleinkinderen of mezelf. Er verschijnt een glimlach op mijn gezichtbij het vooruitzicht:

Wat wordt het leuk!


Maar zodra het kledingstuk af is, begint het alweer te kriebelen. Dan móét er een nieuw project komen. Waarom eigenlijk? Is het nodig? Word ik hier écht gelukkig van?

Rupsje Nooitgenoeg

Bij het maken van dit 'elfje' boven deze blog, realiseerde ik me dit opnieuw: wanneer ik me consequent richt op aardse verlangens, verander ik in een soort 'Rupsje nooit genoeg'. Ik raak nooit volledig vervuld; er blijft altijd iets te wensen over. 

Is dit verkeerd? Nee, dat niet direct. Maar ik ervaar in mijn leven wel dat mijn moeder gelijk had. Het bezit van de zaak, geeft hier op aarde altijd een stukje onvoldoende bevrediging.

Hoe komt dat toch?

Er schoot een gedacht door mijn hoofd:
Voldoe ik wel aan Gods doel met mijn leven, door puur mijn eigen verlangens te vervullen van ál mijn verlangens? Nee toch zeker?! God heeft mij niet geschapen om materiële zaken

na te jagen, maar om Hem de lof en de eer te geven.

Versieren met goede daden

Jezus heeft betaald voor mijn zonden. Nog dieper. Hij heeft betaalde voor mij omdat ik een zondaar ben! Omdat Hij dat voor mij deed wil ik - dwars tegen mijn vleselijke natuur in - niet meer zondigen. De Heilige Geest helpt mij daarbij. Hier op aarde heb ik door Zijn Geest en Woord te strijden met mijn vlees en de 'gevallen' wereld om mij heen, maar wat is het heerlijk als ik Zijn Evangelie mag versieren met daden die daarbij horen!

Op die momenten mag ik het zout der aarde en het licht op de kandelaar zijn, zoals Jezus dat noemt in Mattheüs 5: 13-16.
Vers 16 raakte me diep:
Mattheüs 5:16 Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken. 

Evangeliseren is dus náást het delen van Gods Woord aan de mensen om ons heen, tevens het delen van goede werken! Een grote verantwoordelijkheid. Kunnen we dat wel? 

Alleen uit genade. In Efeze 2  lezen we dat wij niet kunnen roemen in onze goede werken. God heeft ze in ons voorbereid, om die te doen...
Efeze 2:10 Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.

Het mooiste komt nog

Nu gaat dat nog met vallen en opstaan. Met lek en gebrek. Soms proeven we even van dat heerlijke, pure geluk. Maar ons grootste geluk ligt in de toekomst. Straks, in de eeuwigheid, zullen we God volmaakt verheerlijken met alleen nog maar goede werken. Zonder strijd, volledig beantwoordend aan het doel waarvoor God ons heeft gemaakt.

Het bezit van de zaak stelt hier op aarde misschien teleur, maar onze toekomst is zeker:

Het allermooiste komt nog... Díé wetenschap en dat geloof in Jezus Christus verlicht ons ons leven opdat we het aardse leven kunnen "doorleven". Daarbij laten we Zijn licht schijnen in een wereld verloren in schuld! 

Het allermooiste komt nog! Die wetenschap en dat geloof in Jezus Christus verlichten ons leven en geven ons de kracht om door te gaan. Zo laten we Zijn licht schijnen in een wereld vol schuld. Hoe heerlijk: 

Het allermooiste komt nog!

• Herken je het gevoel van 'Rupsje nooitgenoeg' in je eigen leven? Waar zoek jij jouw geluk in als je eerlijk bent?
• God heeft goede werken voor ons klaargelegd om in te wandelen. Op welke manier hoop jij vandaag een lichtje of het 'zout der aarde' te zijn voor de mensen om je heen?
• Maakt het bezit van de zaak jou op dit moment 'stiekem' gelukkig, of verlang je ook naar 'het allermooiste' dat nog komt?

Posts aan deze post gerelateerd zijn:

• Rupsje nooit genoeg
• Egocentrisme versus Christocentrisme
• Zijn levensdoel met ons

Verlangen naar Thuis: Vreemdelingen op aarde?

  

Waar is jouw echte thuis?

Mijn thuis... Waar is dat? Waar is jouw thuis?  

De afgelopen tweeëneenhalve week waren we op fietsvakantie. Vanuit ons huis naar Maastricht, toen naar Pieterburen en weer terug naar huis. Het zette mij aan het denken: 

Waren wij 'vreemdelingen' op aarde, zoals Petrus beschrijft in zijn brief?

1 Petrus 1:1 Petrus, een apostel van Jezus Christus, aan de vreemdelingen in de verstrooiing in Pontus, Galatië, Kappadocië, Asia en Bithynië,

2. uitverkoren overeenkomstig de voorkennis van God de Vader, door de heiliging van de Geest, tot gehoorzaamheid en besprenkeling met het bloed van Jezus Christus: moge genade en vrede voor u vermeerderd worden.

Ons lichaam als een tijdelijke tent

Paulus spreekt in 2 Korintiërs 5 over ons aardse huis of tent. Ons lichaam is als het ware een aardse tent die afgebroken wordt. Dit lichaam is tijdelijk, tot Zijn wederkomst op aarde óf tot wij sterven. Maar gelukkig is dat niet het einde. Er is ook een gebouw van God, niet met mensenhanden gemaakt:

2 Korintiërs 5:1 Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.

2. Want in deze tent zuchten wij ook, en verlangen wij er vurig naar met onze woning die uit de hemel is, overkleed te worden,

Verlangen naar rust 

Uitzicht op de Zevenheuvelenweg
tussen Groesbeek en Nijverdal 

Ik weet niet hoe het voor jou is, maar ik kan weleens erg moe worden van mezelf en de aarde met alles wat erbij hoort. En dat is niet vanwege al het prachtige dat God ons nog heeft nagelaten. Want daar hebben we de afgelopen weken juist intens van mogen genieten! 

De eenzame fietser 🤭

Het was overigens best een zware tocht: ongeveer 1000 kilometer op een 'gewone' fiets zonder elektrische ondersteuning. Dat was pittig, zeker met de hitte en de harde wind die er later in de tweede week was. Wat keken we uit naar onze thuiskomst, met alle gemakken en luxe die we in huis hebben. Ons thuis!

Een vooruitzicht dat moed geeft

Precies zo kijk ik er ook naar uit om straks bij mijn Schepper en Zaligmaker te zijn. Juist door de zonden en de gebrokenheid die wij hier op aarde dagelijks ervaren... Ja, op zulke momenten verlang ik ernaar om bij Hem te zijn. In die stad met paarlen poorten, om voor eeuwig in Zijn nabijheid te mogen leven.

Dit héérlijke vooruitzicht geeft moed om hier op aarde weer  verder te gaan:

2 Korinthe 5:8 Maar wij hebben goede moed en wij hebben er meer behagen in om uit het lichaam uit te wonen en bij de Heere in te wonen.

Praat mee!

Herken jij dit verlangen naar 'Thuis' weleens in je eigen leven? 

Ik lees je reactie heel graag hieronder of via het contactformulier. Alles wat je via die weg met mij deelt, blijft uiteraard volledig vertrouwelijk. 

Tot de volgende keer!

Verstand, gevoel en het Kruis: Mijn zoektocht naar evenwicht

 

In mijn leven heb ik heftige dingen meegemaakt. Ik denk dat ik daar zeker niet de enige in ben. Bovendien hangt het van iemands karakter af hoe je op die heftige gebeurtenissen reageert. 

Mijn manier was om die pijn weg te stoppen, alsof het er niet was. Niet handig. Want de pijn is er natuurlijk wel en heeft invloed op mijn leven! Er zijn mensen met een ander karakter die juist verzwelgen in de pijn. Op een andere wijze heeft dit ook impact op hun leven...

In onze huidige samenleving spelen emoties en gevoelens een heel belangrijke rol in hoe wij leven. Vaak geven onze

gevoelens de doorslag in plaats van ons verstand.  Gevoel en verstand. 

Hoe houd ik die in evenwicht?

Het bovenstaande gedicht is van lang geleden. Tot op de dag van vandaag was ik er nog niet aan toe om het te delen. De pijn was zo groot dat ik die niet wilde ervaren. Door het te delen werd het reëel. En toch? Het mag er zijn! God geeft gevoelens niet voor niets. Júist door rekening te houden met deze pijnlijke - en natuurlijk ook andere - gevoelens, kan ik

verstandige, op Gods Woord gebaseerde beslissingen nemen... Want ook dat heeft God mij gegeven:

Verstand!

Ja, nog meer. Hij heeft medemensen gegeven, om bij uit te huilen. Gedeelde smart is halve smart. Gedeelde vreugd is dubbele vreugd. Nog belangrijker:

Hij heeft Zichzelf gegeven. Zijn Zoon aan het kruis en Zijn Heilige Geest om mij te troosten en te dragen tijdens mijn aardse rondwandeling.
 
Door dat kruis, dat Hij gedragen heeft, is mijn relatie met Zijn Vader hersteld. Daardoor zal ik straks in de nimmer eindigende eeuwigheid bij Hem zijn, verlost van zonden en pijn. 

Nadenkertjes om eventueel te delen:

• Hoe vind jij de balans tussen je gevoel en je verstand?
• Herken jij de neiging om pijn weg te stoppen, of reageer jij juist heel anders?
• Wat betekent de troost van de Heilige Geest voor jou in moeilijke tijden?
  
  

Een reactie vind ik fijn, maar ik begrijp heel goed dat je een kwetsbare of gevoelig liggende reactie liever privé doet. En dat kan! Via het contactformulier naast het bovenstaande gedicht. Je kunt erop vertrouwen, dat alles wat je tegen mij zegt, tussen ons beiden blijft.

Tot de volgende keer!

 

De Eeuwige Keus

Moeilijk vind ik het...

"Wat?", vraag jij je af? 

Nou, het nemen van beslissingen die wellicht pijnlijk zijn voor een ander. Soms leidt dit tot onenigheid met mensen die dicht bij mij staan. Dat doet pijn...

Wat als ik anders besluit? Met andere woorden: kies ik ervoor om de vrede met die persoon te bewaren? Doe ik wat die persoon graag wil dat ik doe? Ook wanneer ik daarmee tegen Gods Woord inga? Dán derf ik de vrede met de HEERE. Bovendien: heb ik mijn naaste werkelijk lief met willens en wetens Gods Woord niet serieus te nemen, door de vrede met hen te behouden? Dit is een dagelijkse worsteling voor mij.

Bovenstaande vraag laat ik tot mij doordringen en zo kom ik bij Mattheüs 10 uit. 

Mattheüs 10:37(HSV) Wie vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mij niet waard; en wie zoon of dochter liefheeft boven Mij, is Mij niet waard. 

Ja, ik weet dat dit gedeelte specifiek de uitzending van de discipelen betreft. Desondanks geloof ik dat het ook voor mijn persoonlijke leven van belang is!

Namelijk: wanneer ik het Evangelie niet versier met de daden die daarbij horen, en ik God tekort doe met mijn gedrag? Hoe zal mijn naaste het Evangelie dan ooit serieus kunnen nemen? Titus 1:16 Zij belijden dat zij God kennen, maar zij verloochenen Hem met hun werken, aangezien zij verfoeilijk zijn en ongehoorzaam en tot elk goed werk ongeschikt(HSV). Juist dán heb ik dus mijn naaste niet lief, want ik verloochen God met mijn zondige daden... 

Aardse vrede gaat voorbij, maar Hemelse vrede blijft voor eeuwig. Christus is immers gekomen om vrede te brengen tussen Zijn Vader en ons. Die verticale vrede is vele malen belangrijker, dan de horizontale vrede tussen mensen. Wat verlang ik ernaar dat de mensen  die ik zó liefheb, die eeuwige vrede zullen ontvangen. 

Heb jij die Eeuwige Keuze al gemaakt?

Ilona van Bijbeltijd heeft hierover een interessante blog geschreven. Kijk eens op: Vrijheid/Bijbeltijd.

Kostbaar leven...

 

Wanneer je in een christelijk gezin geboren wordt, wil dat niet automatisch zeggen dat je een christen bent of wordt.

Eén van de vijf kinderen die wij uit Gods hand kregen, heeft bewust God vaarwel gezegd. Dat doet pijn...

Een jong stekje dat we planten in vruchtbare grond is kwetsbaar. We voeden het met mest/pokon. Geven het water en zorgen dat zon zijn warmte erop laat schijnen. Onkruid halen we weg, zodat het niet verstikt. De tijd verstrijkt en het stekje groeit prachtig en gaat zelfs bloemen of vruchten geven... 

Is het zo ook niet met de kinderen die we uit Gods hand krijgen?

Ouders hebben de

belangrijke en verantwoordelijke
opdracht hen te voeden en te beschermen. Onze kinderen bekeren is voor ons onmogelijk. 

Maar wat kunnen wij wel doen? 

Wat wij wel kunnen doen is hen voeden met Gods Woord en hun voorleven. Is dat niet vergelijkbaar met de mest voor het stekje? De dingen die ons leven verhinderen om Christus te volgen, verwijderen we uit ons leven, zoals het onkruid bij het stekje. Kunnen wij dit perfekt? Nee, helaas. Het gaat regelmatig met lek en gebrek. Zo is mijn ervaring althans... 

Is dat bij jou anders?

Hoewel onze zoon God vaarwel gezegd, zijn wij geen ouders zonder hoop. Zolang er leven is, is er hoop èn vertrouwen dat God zal doen wat goed is. Denkend aan Augustinus en zijn biddende moeder Mocnica. Bij God zijn alle dingen mogelijk, ondanks mijn onvermogen als moeder!

Dankbaar ben ik daarom, dat het niet van mij afhangt. God is het Die rechtvaardigt en niet de mens... Lees Romeinen acht  wel maar eens. Het is Gods Heilige Geest Die wij in ons "moeten" toelaten te werken:

Romeinen 8:1 Dus is er nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest.

Neemt niet onze verantwoordelijkheid weg om onze kinderen biddend de weg naar de HEERE te wijzen. Hen te laten dopen (formulier Heilige Doop) in de naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest(Het water bij het kwetsbare stekje). Hen wegwijs maken in Gods Woord, de Bijbel. Onze kinderen als het ware in de Zon laten lopen... Zodat zij, wanneer ze tot verstand

gekomen zijn, de juiste keuze maken. Die keuze van overgave, aan hun Schepper en Zaligmaker, is hun éígen verantwoordelijkheid. En is diezelfde verantwoordelijkheid die wij hebben genomen, door de werking van Zijn Heilige Geest, om Hem te volgen en voor altijd in Zijn nabijheid te leven.  Nu in gebrokenheid. Straks: In héérlijke volmaaktheid, zoals de HEERE ons bedoeld heeft.

Fantastisch toch?! Laten we samen onze verantwoordelijkheid nemen. Als kind van onze ouders, als ouder van onze eventuele kinderen en kleinkinderen. Maar nog belangrijker:

Als kind zijnde, van onze Vader in de hemel!

Gezegende week gewenst, in het nemen van deze verantwoordelijkheid.

* Bij de achtergrond van het plaatje heb ik bewust rekening gehouden met de betekenis van kleuren in de kerk. Groen staat in het kerkelijk leven voor hoop en groei. Rood verwijst naar de Heilige Geest, vuur, liefde en/of het bloed van martelaren.

Reacties worden zeer gewaardeerd. Ook kritische, mits respectvol natuurlijk😅.

Een aan deze post gerelateerde post: Over(-gave)

Tot een volgende keer. Wil je geen post missen? Klik op de link van mijn blog of stuur een mailtje, met jouw e-mail. Dat is meer privé. Ik zal hem alleen gebruiken om je posten toe te zenden😉. Wees gerust, je mail zal niet overlopen.

Pijnlijke gevolgen ontlopen?

Bij vergeving van mijn zonden, wilde ik gráág ook van de gevolgen van mijn zonden verlost worden.

Jij ook?

Op 11 maart 2026, biddag voor gewas en arbeid, hoorde ik
een preek die indruk op mij maakte en bleef hangen. De preek ging over 2Samuel 12: 1- 25 met als thema: Het onverhoorde gebed van David. Link naar de preek: Het onverhoorde gebed van David

Je kent dat verhaal vast wel. Van David die overspel gepleegd had met Bathseba. Omdat hij niet mee vocht in de oorlog raakte hij in de verleiding toen hij haar vanaf het dak van het paleis zag baden in haar tuin. Hij liet haar naar het paleis komen en zij raakte van hem in verwachting. David probeerde dit te verbergen door haar èchte man, Uria, thuis te brengen van de oorlog, om met Bathseba samen te laten komen. Uria wilde echter niet, vanwege de oorlog en zijn metgezellen die letterlijk oorlog voerden. Hij vond het niet gepast:
2 Samuel 11:11 Uria zei tegen David: De ark en Israël en Juda verblijven in tenten, en mijn heer Joab en de manschappen van mijn heer hebben in het open veld hun kamp opgeslagen; zou ík dan naar mijn huis gaan om te eten en te drinken en met mijn vrouw te slapen? Zo waar u leeft en uw ziel leeft, dat zal ik niet doen! 

Dit bracht David in een lastig parket, want hij wilde zijn zonde met Bathseba geheim houden. Daarom liet hij haar echtgenoot doden, door hem in de oorlog op een zeer risicovolle plek in te zetten. Toen kwam Nathan naar het paleis. Hij hield koning David een spiegel voor: 
2 Samuel 12:7 Toen zei Nathan tegen David: U bent die man!  David schrok en kreeg berouw over zijn zonde:
2 Samuel 12:13 Toen zei David tegen Nathan: Ik heb gezondigd tegen de HEERE. En Nathan zei tegen David: De HEERE heeft ook uw zonde weggenomen; u zult niet sterven.

Hij kreeg vergeving voor zijn grote zonden van overspel en moord. Echter, de gevolgen van die zonden heeft hij de rest van zijn dagen moeten dragen. En David deed dit nederig en moedig. Het kindje werd dodelijk ziek. Dagen lang bleef hij bidden voor genade voor zijn zoontje. In rouw zijnde, vastte hij streng en sliep op de grond. Helaas, De HEERE verhoorde zijn gebed niet. Op de zevende dag stierf het kind. De knechten van de koning durfden het David niet te vertellen, maar hij merkte het wel! Nadat hij een bevestigend antwoord kreeg op zijn vraag over de dood van zijn lieve kindje deed hij iets verrassends: |
2 Samuel 12:20 Toen stond David op van de grond, waste en zalfde zich en wisselde van kleding. Hij ging het huis van de HEERE binnen en boog zich neer. Daarna kwam hij in zijn huis en vroeg om eten; zij zetten hem voedsel voor en hij at. 

Onbegrijpelijk toch? Onmenselijk, zoals de predikant ons vertelde...

En dat klopt. Deze houding was onmenselijk, omdat het van God gegeven was!

2 Samuel 12:22 Hij zei: Toen het kind nog leefde, heb ik gevast en gehuild, want ik zei: Wie weet, is de HEERE mij genadig, zodat het kind in leven blijft.

23. Maar nu is het dood; waarom zou ik nu vasten? Zal ik hem nog terug kunnen halen? Ik zal wel naar hem toe gaan, maar hij zal niet bij mij terugkomen.

Koning David aanvaardde de gevolgen van zijn zonden. Het overlijden van het kindje dat hij had gekregen samen met Bathseba. En:

2 Samuel 12:11 Zo zegt de HEERE: Zie, Ik breng onheil over u uit uw eigen huis, en zal uw vrouwen voor uw ogen nemen en hen aan uw naaste geven; die zal op klaarlichte dag met uw vrouwen slapen.

12. Voorzeker, ú hebt in het geheim gehandeld, maar Ík zal dit doen ten aanschouwen van heel Israël en in het volle licht.

Terwijl David de gevolgen van zijn zonden op aarde draagt, zal hij, door de meerdere David, daar in eeuwigheid nooit meer last van hebben. Omdat Jezus Christus de volkomen gevolgen van onze zonden gedragen heeft aan het kruis. David hoefde niet te sterven vanwege zijn berouw. Lees 2 Samuel 12:13 nog
maar eens. De dood die wij door onze zonden zó verdienen! En die dood? Daar is Christus voor ons ingegaan. En Hij zit nu aan Zijn Vaders rechterhand, om voor ons te bidden. 

Nadat ik deze preek gehoord had bleef, zoals ik eerder schreef, deze lang bij mij hangen. Die korte conclusie:

Ja, ik heb vergeving van zonden ontvangen, alhoewel ik niet verlost ben van de gevolgen van de zonden die ik gedaan

heb. Althans.., niet zolang ik in dit leven op aarde rondwandel. Echter: Dóór Jezus Christus mag en zal ik, zonder zonden en zonder gevolgen van mijn zonden, héérlijk genieten in de eeuwigheid van Gods liefdevolle aanwezigheid. Om Hem dankbaar en volmaakt te eren, zoals de HEERE dit bedoelt heeft. 

Hallelujah!!!

P.s.: Een reactie (ook een kritische), wordt zeer gewaardeerd.

Stille onrust

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk. Jij ook? 

Toen ik de podcast 'Je moet je vervelen. Dit is waarom' van Carel de Lange beluisterde, herkende ik veel. Nadat ik het had laten bezinken gaf ik er voor mezelf woorden aan. Zoals waarmee ik mijn blog begon:

Wanneer ik bezoek heb en er valt een stilte, voel ik me soms erg ongemakkelijk.

Wat kan ik nu vragen? Welk onderwerp aansnijden?

Maar ook als ik thuis ben en in de stilte aan het werk ben, maakt het mij soms onrustig door alle gedachten die er uit mijn binnenste opwellen... 

Ongemakkelijk en onrustig. Woorden die met regelmaat passen bij de stilte thuis, tijdens mijn werk of een gesprek of pauze/rust. Soms ontloop ik die stilte bewust. Dan doe ik  muziek of een podcast aan. Veel vaker doe ik het onbewust. Door bijvoorbeeld veel bezigheden te hebben. Druk te zijn, zeg maar. Want? Dan heb ik geen tijd om na te denken... 

Waarom heb ik minder de neiging om mijn Bijbel te pakken? Laat ik me liever afleiden door werk, muziek, een podcast of mijn telefoon?  Waarom maak ik daardoor minder gebruik van de stilte om in gesprek te gaan met Diegene Die mij geschapen heeft en mijn leven onderhoudt? Mezelf te reflecteren?

Herken jij dat?

Waarom voelt die stilte onaangenaam aan en wordt ik er onrustig van? Tóch voelt het voor mij niet fijn, om deze stilte te ontlopen... Oppervlakkig en leeg! Gevoelens. God heeft ze ons gegeven. De vraag is:

Hoe ga ik met deze gevoelens van onbehagen, onrust en oppervlakkigheid/leegte om? Wat heeft het mij te zeggen? God heeft mij óók verstand gegeven om verstandig met mijn gevoelens om te gaan! Dus:

Waar ben ik bang voor?

Confrontatie? Waarmee? De diepere dimensie van het leven? Mijn leven? Mijn leven met God en de mensen om mij heen? Zoals Carel de Lange in zijn podcast zei?

Eén van Augustinus’ bekendste aforisme* is:

Onrustig is ons hart, tot het rust vindt in U.

Dit is zó herkenbaar! Voor jou ook? 

Daarom zeg ik telkens weer tegen mezelf en nu ook tegen jullie:

Maak gebruik van de stilte, pak jouw Bijbel en ga biddend in gesprek met onze Schepper en Zaligmaker. Dan vinden we in de stille onrust tóch rust en horen we Gods stem. Zoals Elia na de grote sterke wind, de aardbeving en het vuur, in het zachte suizen van de stilte(1Koningen 19 vanaf vers 9 HSV/SV 9) of briesje/wind(NBV21, WV, BB)** Gods stem hoort.🙏

Gods overvloedige genade en vrede toegewenst. Tevens een fijne dag. Tot de volgende keer maar weer!

P.s.: Rita Klapwijk heeft een mooie blog geschreven, die het bovenstaande prachtig aanvult. Ben je geïnteresseerd? Hierbij de link: Zoek en vind; kom en ontvang...

* Een korte, kernachtige en vaak prikkelende uitspraak die een diepere gedachte, levensles of filosofisch inzicht beknopt weergeeft, meestal in één zin. 

** Afhankelijk van welke vertaling van de Bijbel je gebruikt

Verjaardagsmijmering

Vandaag mag ik zeggen dat ik 57 jaar ben. Zoveel gekregen in het afgelopen jaar. Onverdiend! 

Dankbaarheid staat voorop. Aan mijn man, die mij zoveel (liefde) geeft. Kinderen en kleinkinderen die ik/we hebben ontvangen. De liefde die ik mag geven en die zij mij teruggeven. 

Naast fijne dingen zijn er verdrietige dingen in ons gezin gebeurd. Af en toe lastig op te lossen en soms helemaal niet op dit moment helaas... We mogen het in Gods handen leggen, hoe moeilijk dat bij tijden ook is...

We zijn gebroken mensen. Vaak eigenwijze mensen. Maar..., God wil ons weer heel maken door Zijn Zoon. In dit leven geeft het nog strijd in het nemen van onze verantwoordelijkheid. Daarbij denk ik aan de

Geestelijke wapenrusting in Efeze 6: 10 - 18, die wij in deze strijd gebruiken! Tevens wat ik hoorde in de preek van afgelopen zondagavond.  Trainen  zoals in 1Korinthe  9: 24 - 27. De vruchten hiervan(o.a. zelfbeheersing) zoals beschreven in Galaten 5: 16 - 25 zullen we plukken. En straks? Na onze aardse strijd? Wacht ons een heerlijke, zalige, vredige eeuwigheid!

Ja..., dankbaarheid aan God gaat voorop! Overvloedige vrede en genade van de HEERE toegewenst.